عرض کردم: یک خبر خوشتری هم برای اعلیحضرت همایونی دارم و آن اینکه خوشبختانه والاحضرت همایونی رویشان به من باز شد و در مسائل خصوصی و جنسی هم با من گفتگو کردند. آنجا مقداری با {مهماندار} hostessهای هواپیما شوخی کردیم و لاس زدیم و والاحضرت دیدند مطلب خیلی عادی است. کم کم به من فرمودند که دیگر دارم از تنهایی خسته می شوم. شاهنشاه خندیدند و بسیار خوشحال شدند. فرمودند: خوب یک فکری برای او بکن. عرض کردم: کار بسیار مشکلی است. اولاً علیاحضرت شهبانولابد اعتقاد دارند که اینکار برای ایشان زود است و شاید هم درست باشد. بعد هم معلوم نیست مادر در این باره چه عقیده{ای} داشته باشد. فرمودند: ما به عقیدۀ علیاحضرت چه کار داریم؟ کار خودمان را بکنیم، چون ممکن است بچه به راههای بد بیافتد. عرض کردم: غلام که در جوانی تا هجده سالگی زن ندیدم... شاهنشاه فرمودند: ولی من این طور نبودم. البته در سوییس دکتر {مؤدب الدوله} نفیسی خیلی به من سختگیری می کرد، ولی وقتی به ایران آمدم، حتی پدرم دستور داد فوری برایم دختر پیدا کنند. عرض کردم: روشن را که دختر اول بود، ندیدم، ولی فیروزه، دختر دومی را دیده بودم. فرمودند: به هر حال برو فکر کن. عرض کردم: فکر کرده ام فعلاً اگر ایشان به چنگ دختر ایرانی بیفتد، ممکن است احساساتی بشوند و کار مشکل بشود. بهتر است دخترهای اروپایی را برایشان راه بیاندازیم. فرمودند: صحیح است، همین کار را بکنید. ج 6 / ص 184 و 185 1355/4/22