چرا سیاست شکست می خورد؟
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانش‌جویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
| دیوید بوآز
مشکل واقعی در ایالات متحده همان مشکلی است که در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است: دولت بزرگ. هر چه دولت بزرگتر باشد، شکست آن نیز بزرگتر است؛ بنابراین سوسیالیسم دولتی محرز ترین سیاست شکست خورده بود. همانطور که آزادیخواهان در طول قرن گذشته هشدار دادند، سوسیالیسم و سایر تلاش ها برای جایگزینی تصمیم گیری های فردی با راه حل های دولتی، آزادی و حیثیت فرد را از بین برد - هدفی که نبردهای بسیاری در تمدن غرب برای آن به وقوع پیوست. سوسیالیسم همچنین با چندین مشکل سیاسی و اقتصادی غیرقابل حل روبرو بود:
• مشکل تمامیت خواهی ، این است که چنین تمرکز قدرتی وسوسه ای غیرقابل تحمل برای سوء استفاده خواهد بود.
• مشکل انگیزه، نبود انگیزه برای افراد برای کار سخت یا موثر
• مشکل محاسبه ، که کمتر درک شده است ،ناتوانی یک سیستم سوسیالیستی بدون قیمت یا بازار در تخصیص منابع بر اساس ترجیحات مصرف کننده
برای دهه‌ها، اقتصاددانان آزادی‌خواه مانند هایک و لودویگ فون میزس اصرار داشتند که سوسیالیسم به سادگی اجرایی نیست، نمی‌تواند به طور مؤثر از همه منابع و دانش یک جامعه بزرگ برای خدمت به مصرف‌کنندگان استفاده کند. و برای چندین دهه، سوسیال دموکرات ها در غرب این ادعاها را رد می کردند و استدلال می کردند که نه تنها کمونیسم شوروی پابرجا مانده است، بلکه اقتصاد آن سریعتر از اقتصاد غرب در حال رشد است.
سوسیال دموکرات ها در اشتباه بودند. اگرچه اقتصاد نابخردانه شوروی می‌توانست مقادیر زیادی فولاد و بتن نامرغوب تولید کند - چیزی که فیلسوف مجارستانی الاصل مایکل پولانی آن را "تولید تجملی" می‌نامید - و حتی مردان را به فضا بفرستد، اما هرگز نتوانست آنچه را که مصرف‌کنندگان خواهان آن بودند را تولید کند. در اواخر دهه 1980، اقتصاد شوروی آنطور که سیا تخمین زده بود، دو سوم اقتصاد ایالات متحده نبود؛ همانطور که جان کنت گالبریت، اقتصاددان دانشگاه هاروارد گفت، «از نیروی انسانی خود به طور کامل استفاده نکرد»؛ همانطور که کتاب درسی پل ساموئلسون، برنده جایزه نوبل، به نسل‌هایی دانش‌جویان فهماند ، اقتصاد شوروی «موتور قدرتمندی برای رشد اقتصادی» نبود. در واقع حدود 10 درصد اندازه اقتصاد ایالات متحده بود،- زیرا تقریباً موارد متفاوتی را می توان با هم مقایسه کرد - و از نیروی کار تحصیل کرده شوروی به شکل کاملا ناکارآمدی بهره جست. یک شکست در عصر صنعتی و یک دایناسور در عصر اطلاعات بود، واقعیتی که برای همه - به جز روشنفکران غربی - که از اتحاد جماهیر شوروی دیدار کردند، آشکار بود.
مداخله دولت در جامعه و بازارهای ایالات متحده از مشکلات مشابهی، اگرچه ضعیف تر رنج می برد. قدرت همیشه فاسد می کند و قدرت دولت برای اینکه به مردم بگوید چگونه زندگی کنند یا پول را از مالکان آن بگیرد و به سایرین منتقل کند ،همیشه وسوسه ای برای فساد است. مالیات ها و مقررات انگیزه مردم برای تولید ثروت را کاهش می دهد و برنامه های انتقال دولتی انگیزه کار، پس انداز و کمک به خانواده و دوستان در صورت بیماری، از کار افتادگی یا بازنشستگی را کاهش می دهد. و اگرچه بوروکرات های ایالات متحده اشتباهات فاحشی را که برنامه ریزان سوسیالیست مرتکب شدند انجام نمی دهند ، با این وجود واضح است که شرکت‌های دولتی نسبت به شرکت‌های خصوصی از کارآمدی و نوآوری کمتری برخوردارند و منابع را هدر می دهند. فقط خدمات پستی ایالات متحده را با فدرال اکسپرس مقایسه کنید. یا برای رفع مشکلات ،تماس با آمریکن اکسپرس (American Express)را با خدمات درآمد داخلی (IRS) مقایسه کنید. یا یک آپارتمان خصوصی را با مسکن عمومی مقایسه کنید. افرادی که مالکیت ملک را در اختیار ندارند، به اندازه مالکان از آن مراقبت نمی کنند؛ افرادی که پول خود را در یک شرکت سرمایه گذاری نمی کنند و از موفقیت آن سود به دست نمی آورند ، هرگز نمی توانند نوآوری به وجود آورند یا به درستی به مشتریان خدمات دهند و همینطور نمی توانند به اندازه کارآفرینان سودجو هزینه ها را کاهش دهند.
گالبریت در کتاب خود به نام « جامعه مرفه » عنوان کرد که « ثروت خصوصی و افتضاح عمومی» - یعنی جامعه‌ای که در آن منابع خصوصی عموماً تمیز و کارآمد بودند، به خوبی نگهداری می‌شدند و کیفیتشان روز به روز بهبود می‌یافت، در حالی که فضاهای عمومی کثیف، شلوغ، و ناامن بودند - و به طرز عجیبی به این نتیجه رسید که ما باید منابع بیشتری را به بخش عمومی منتقل کنیم.این کتاب نتیجه‌گیری متفاوتی را ارائه می دهد : از آنجایی که کالاها و خدمات تولید شده در بازار رقابتی احتمالاً کارآمدتر و با توجه به تقاضای واقعی مصرف‌کننده ،نسبت به کالاهای تولید شده توسط دولت، تولید می‌شوند، باید سعی کنیم جنبه های مختلف زندگی را خارج از کنترل دولت نگه داریم.
/ذهن آزادی خواه
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment