‍ #دادگاه_تاریخ


در ۲۱ دسامبر، در حالی که هزار نفر در مرکز شهر بخارست جمع شده بودند، چائوشسکو خطاب به آنان مثل همیشه از پیشرفت‌های کشور می گفت. مردمی که همیشه آرام فقط شنونده حرف های او بودند ناگهان زبان به اعتراض گشودند و جو تغییر کرد و او با هو کردن‌های مردم روبرو شد. همسر چائوشسکو، النا که در کنارش ایستاده بود به کمکش شتافت و به او گفت: "با مردم صحبت کن، با مردم صحبت کن." چائوشسکو نیز در عکس‌العمل به وضعیت در میدان به مردم می‌گفت: "آرام باشید، آرام باشید."

این روز مقدمه بالاگرفتن اعتراض هایی شد که در مدت زمان اندکی به سقوط و سرانجام اعدام او منجر شد. ادوراد بئر در کتاب« چائوشسکو ظهور و سقوط دیکتاتور سرخ» (ترجمه بیژن اشتری)، معتقد است چائوشسکو در قیاس با همتایان خود در اروپای شرقی و با آن وسعت،دستانش به خون مخالفان آلوده نبود اما روش حکومت داری چائوشسکو به نحوی بود که مخالفانش را به روش های دیگری خنثی می کرد. در این کتاب می خوانیم که چائوشسکو هیچ مخالفی را اعدام نکرد و حتا زندان هایش هم خالی تر از هر زندان دیگری در اروپای شرقی بود. اما به رغم این واقعیت ها، مردم رومانی سخت ترین مجازات ها را دربارهٔ چائوشسکو و همسرش اعمال کردند. بئر در مقام یافتن دلیل این واکنش می نویسد:

"مردم رومانی در دوره تقریبا بیست و پنج ساله حکمرانی چائوشسکو به شدت تحقیر و ذلیل شده بودند. رژیم چپگرای چائوشسکو به شیوه های گوناگون مردم رومانی را به جاسوسی و خبرچینی برای سازمان عظیم اطلاعاتی رومانی٬ موسوم به «سکوریتات» وادار کرده بود. مردم در لحظه لحظه زندگی روزمره شان مجبور بودند پا بر وجدان و شرف خود بگذارند و به هر پستی و رذالت و حقارتی تن بدهند."

بئر در کتابش شرح داده که فقط خشونت های فیزیکی یک رژیم دیکتاتوری آسیب زننده نیست بلکه گاهی_چنانکه در مورد رومانی شاهدش بودیم_خشونت های روحی و روانی می تواند بسیار آسیب زاتر و مؤحش تر باشد.
@renaissancetranslate