|یاسر خوشنویس
باز هم زمانی در شرکتی معظم کار می‌کردم. پس از آنکه مدیرعامل مرا به مرخصی یک‌ماهه فرستاد، ۴۰ روز تمامی تماس‌ها و پیام‌هایم را که از چند طریق (شبکه اجتماعی، دفترش و مشاورانش) می‌فرستادم، نادیده گرفت. روشن بود که تصمیم نهایی شده و استعفا دادم.
چند روز بعد، برای تحویل دادن لپ‌تاپِ کاری به شرکت رفتم. پشت میز کار بودم و داشتم فایل‌ها را مرتب می‌کردم. دو سه نفر از همکاران هم حضور داشتند و خداحافظی می‌کردیم. ناگهان مدیر پشتیبانی ساختمان وارد اتاق شد:
- شما اجازه ندارین اینجا باشین.
- اومدم لپ‌تاپ رو تحویل بدم.
- بگذارین همینجا و همین الان برین بیرون.
- خب بذار فایل‌ها رو مرتب کنم، رسید بده و لپ‌تاپ رو بگیر.
به سمت لپ‌تاپ هجوم برد. لپ‌تاپ را عقب کشیدم و مانع شدم. همکاران سابق او را دور کردند.
- متوجه هستی که می‌خوام تحویلش بدم؟ فقط کافیه ۱۰ دقیقه صبر کنی.
- نمیشه. زود باش.
- باشه. به جای مرتب کردن، شیفت دیلیت می‌کنم.
از فایل‌های شخصی‌ام بک‌آپ داشتم. فایل‌های شرکت معظم شیفت دیلیت شد. لپ‌تاپ را دادم و رفتم.
اکنون شش ماه گذشته. هیچ کس، چه جانشینم و چه دیگران، پیام نداده که فایل‌ها را بده. چرا؟ دلیلی ساده دارد: شرکت نیازی ندارد کاری انجام دهد و حتی فایل‌هایی که دستیار مدیرعامل رویشان کار می‌کرده و برایش حقوق می‌گرفته هم اهمیت خاصی ندارند.
آنچه مهم است ادامه یافتن شوآف است. تیم روابط عمومی و دستیاران حقوق می‌گیرند تا تصویر شهاب جوانمردی به عنوان کارآفرین بزرگِ های‌تک ایران حفظ شود. مدیران برنامه‌های فضایی می‌نویسند و گروه پاسارگاد قانع می‌شود که باز هم به فناپ بودجه بدهد. پول هم که از ربای قانونیِ کلاه‌شرعی‌مند می‌آید.
نفرین منابع خودش را در تک‌تک اقدام‌ها و رفتارهای این هلدینگ و سازمان‌های مشابه نشان می‌دهد. وقتی که پول بی‌حساب هست، چه نیاز به مدیریت دانش؛ چه نیاز به تودیع؛ چه نیاز به ادب؛ چه نیاز به کار کردن؟
✅ @karkhone
باز هم زمانی در شرکتی معظم کار می‌کردم. پس از آنکه مدیرعامل مرا به مرخصی یک‌ماهه فرستاد، ۴۰ روز تمامی تماس‌ها و پیام‌هایم را که از چند طریق (شبکه اجتماعی، دفترش و مشاورانش) می‌فرستادم، نادیده گرفت. روشن بود که تصمیم نهایی شده و استعفا دادم.
چند روز بعد، برای تحویل دادن لپ‌تاپِ کاری به شرکت رفتم. پشت میز کار بودم و داشتم فایل‌ها را مرتب می‌کردم. دو سه نفر از همکاران هم حضور داشتند و خداحافظی می‌کردیم. ناگهان مدیر پشتیبانی ساختمان وارد اتاق شد:
- شما اجازه ندارین اینجا باشین.
- اومدم لپ‌تاپ رو تحویل بدم.
- بگذارین همینجا و همین الان برین بیرون.
- خب بذار فایل‌ها رو مرتب کنم، رسید بده و لپ‌تاپ رو بگیر.
به سمت لپ‌تاپ هجوم برد. لپ‌تاپ را عقب کشیدم و مانع شدم. همکاران سابق او را دور کردند.
- متوجه هستی که می‌خوام تحویلش بدم؟ فقط کافیه ۱۰ دقیقه صبر کنی.
- نمیشه. زود باش.
- باشه. به جای مرتب کردن، شیفت دیلیت می‌کنم.
از فایل‌های شخصی‌ام بک‌آپ داشتم. فایل‌های شرکت معظم شیفت دیلیت شد. لپ‌تاپ را دادم و رفتم.
اکنون شش ماه گذشته. هیچ کس، چه جانشینم و چه دیگران، پیام نداده که فایل‌ها را بده. چرا؟ دلیلی ساده دارد: شرکت نیازی ندارد کاری انجام دهد و حتی فایل‌هایی که دستیار مدیرعامل رویشان کار می‌کرده و برایش حقوق می‌گرفته هم اهمیت خاصی ندارند.
آنچه مهم است ادامه یافتن شوآف است. تیم روابط عمومی و دستیاران حقوق می‌گیرند تا تصویر شهاب جوانمردی به عنوان کارآفرین بزرگِ های‌تک ایران حفظ شود. مدیران برنامه‌های فضایی می‌نویسند و گروه پاسارگاد قانع می‌شود که باز هم به فناپ بودجه بدهد. پول هم که از ربای قانونیِ کلاه‌شرعی‌مند می‌آید.
نفرین منابع خودش را در تک‌تک اقدام‌ها و رفتارهای این هلدینگ و سازمان‌های مشابه نشان می‌دهد. وقتی که پول بی‌حساب هست، چه نیاز به مدیریت دانش؛ چه نیاز به تودیع؛ چه نیاز به ادب؛ چه نیاز به کار کردن؟
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment