کسی که برای جنایتکار بیانیهٔ مشفقانه بنویسد و بهنودوار او را از اشتباهاتی که صورت داده بر حذر بدارد، بی‌آنکه همبستگی و همبافتگی خود با مردمی که به خاک و خون افتاده‌اند را بیان کند، در واقع دوست حکومت است و نه مردم. فصل مشترک بیانیهٔ سلبریتی‌ها و میرحسین دقیقاً همین است.

این نکته را هم اضافه کنم که کسی مانند میرحسین موسوی به دلیل سابقهٔ مشارکت در جنایت، صلاحیت ایستادن در جانب دادخواهی را ندارد و چه بیانیه بدهد و چه ندهد، مورد شماتت است. بیانیهٔ میرحسین به بیانیهٔ خیالی صدام حسین در محکوم کردن جنایات داعش می‌ماند.

بیانیهٔ سلبریتی‌های اتوبوسی که فعالیت‌های غیر حرفه‌ایشان (و گاه حتی حرفه‌ایشان) در نهادهای امنیتی طراحی می‌شوند، را نمی‌توان چندان خودجوش و خودخواسته دانست. قصد نیت‌یابی ندارم، اما احساسم این است که حتی آن بیانیهٔ شل و ول هم جای دیگری نوشته شده است.

________
@ajibzad