سال ۷۸ در میان کوههای مرز پاکستان اسیر اشرار تکفیری بودم. نواری را مکرر برایم میگذاشتند که در آن به حساب خودشان مشرکین (شیعیان) توسط مولوی عبدالملک نقد میشد؛ به من هم میگفتند: مشرک! گوش کن، آن مولوی میگفت: شیعیان به پیامبر اسلام و صحابه اهانت میکنند حتی به خلیفه مسلمین! سپس گلچینی از کلامهای روحانی شیعه که بر خلفاء لعنت میفرستاد و مداحی مداحانی که مطالب افراطی و غیر واقعی بیان کرده بودند، پخش میکرد و قسمتهای تندش را منعکس مینمود. از میان سخنرانان، صدای یک روحانی برایم آشنا بود که آن صدای آقای دانشمند بود.
وقتی از بند اشرار آزاد شدم در شهرهای مختلف ضمن سخنرانی و بیان آسیبها به نقد مواضع آقای دانشمند پرداختم. تا اینکه روزی ایشان را ملاقات نمودم؛
گفت: آن حرفها متعلق به دوره جوانی و ابتدای کارم بوده و به اشتباه بودن آن، توجه نداشتهام ومشهور نیز نبودم؛ خیلی از آقایان آن موقع انتقادی نمیکردند، وقتی هم تذکر دادند که کار از کار گذشته بود. هر چند تمام سعی من در اصلاح آن بود و از اهل سنت نیز عذرخواهی کردهام.
سپس گفت: بگذار خاطرهای برایت بگویم؛ روزی به مولوی عبدالحمید امام جمعه زاهدان زنگ زدم و گفتم: من دانشمند هستم و حرفهای آزار دهندهای که بر ضد اهل تسنن زدهام نظر علمای قم و نظام جمهوری اسلامی نیست و کار شخصی من است که با تذکر اساتیدم فهمیدهام خطا کردهام لذا الان از شما به عنوان نماینده اهل سنت عذرخواهی میکنم و تکرار نمیکنم شما نیز میتوانید این عذرخواهی را در خطبههای نماز جمعهتان منعکس کنید. او نیز در خطبههایش انعکاس داده بود. مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی همچنین در جواب من گفت: آقای دانشمند ما که از لعنهای شما ضرر نکردیم؛ زیرا هر دانشجوی سنی که میخواهد شیعه شود همین نوار شما را برایش میگذاریم دیگر منصرف میشود!!