رفیق براهنی در مجلات چپول ادبی ایران و مجلات پورن غربی
دکتر ناهید غنی
گلسرخی مارکسیستی که در محاکمۀ خود برای جلب آراء مردم سنتی و مذهبی ایران از "حضرت علی" نام برد و رضا براهنی چپگرایی که برای جلب توجه آراء عمومی در غرب مقالۀ خود را در مجلۀ پورن چاپ کرد:
رضا براهنی، نویسنده چپگرا، شاعر و ناقد ادبی ایرانی، مقالۀ دو صفحه‌ای خود را در مجلۀ Penthouse (فوریه 1977) درباره شکنجه و به طور دقیق تر تجاوز سیستماتیک به زندانیان در زندان‌های شاه نوشت. مجله پنتهاوس، یک مجله وزین در حد نیویورک تایمز یا کمتر وزین مثل ریدرز دایجست نیست، بلکه پورنوگرافیک و حاوی تصاویر soft core یعنی دربردارندهٔ روابط جنسی نه چندان آشکار است. متاسفانه هنوز نتوانسته‌ام به نسخه‌ای از آن دست پیدا کنم تا به محتوای مقاله پی ببرم.
آیا براهنی در آن فانتزی‌های خود را به رشته تحریر درآورد؟ یا به دنبال جلب مخاطب بود؟ ولی دنیا "گزارش" او را جدی گرفت.(پیوند زیر)
(https://www.washingtonpost.com/archive/opinions/1980/03/23/the-shah-as-tyrant-a-look-at-the-record/218c6a8e-dcb7-4168-ac9c-8f23609f888f/?utm_term=.17a9b058c506)
ادعاهای براهنی هم چنان مورد شبهه است. عقل سلیم حکم می‌کند گزارش تکان دهنده‌ای در این حد را در یک چنین نشریه‌ای به زینت طبع نیاراییم بلکه به دنبال چاپ آن در یک مجله یا روزنامۀ جدی باشیم مگر آن که "هدف وسیله را توجیه کند".
هیچ کس منکر وجود شکنجه در هیچ زندانی نیست. اما نوع و شدت شکنجه و مجازات بستگی به خیلی عوامل داردکه شاید مهم ترین آنها این دو باشد: نوع حکومت (استبدادی، کمونیستی، دموکرات)، میزان اهمیت حکومت به تصویر و وجهۀ بین المللی خود.
از طرفی این حقیقتی است که رسانه‌های غربی دربارۀ وضع حقوق بشر در ایران دهۀ 70 میلادی بسیار سیاه نمایی کردند، اما در برابر آن، اکنون در قرن بیست و یکم کشوری که در آن زنان حق رانندگی ندارند، به ریاست پنل حقوق زنان انتخاب می شود، نگرانی هیچ یک از رسانه‌های غرب را بر نمی‌انگیزد. این هم حقیقتی است که شاه برای حفظ تصویر خود در دنیا اهمیت قائل بود به همین جهت، سازمان‌های مهم بین المللی از زندان‌های ایران بازدید و با زندانیان از جمله آقای منتظری صحبت می‌کردند، اگر سیستم بسته بود و شخص اول مملکت بی اهمیت به وجهۀ بین المللی خود، چنین دیدارهایی صورت نمی‌گرفت (هم چنان که احمد شهید را به ایران راه ندادند).
خوب نباید تعجب کرد از چپگرای دهه 40 و 50 شمسی انتظاری بیشتر نمی رود.
After all he is a leftist!
پ.ن. تصویر جلد مجله پنتهاوس (فوریه 1977) که براهنی مقاله خود را در آن چاپ کرد.
http://wonderclub.com/magazines/PENTmagPENT197702.htm
دکتر ناهید غنی
گلسرخی مارکسیستی که در محاکمۀ خود برای جلب آراء مردم سنتی و مذهبی ایران از "حضرت علی" نام برد و رضا براهنی چپگرایی که برای جلب توجه آراء عمومی در غرب مقالۀ خود را در مجلۀ پورن چاپ کرد:
رضا براهنی، نویسنده چپگرا، شاعر و ناقد ادبی ایرانی، مقالۀ دو صفحه‌ای خود را در مجلۀ Penthouse (فوریه 1977) درباره شکنجه و به طور دقیق تر تجاوز سیستماتیک به زندانیان در زندان‌های شاه نوشت. مجله پنتهاوس، یک مجله وزین در حد نیویورک تایمز یا کمتر وزین مثل ریدرز دایجست نیست، بلکه پورنوگرافیک و حاوی تصاویر soft core یعنی دربردارندهٔ روابط جنسی نه چندان آشکار است. متاسفانه هنوز نتوانسته‌ام به نسخه‌ای از آن دست پیدا کنم تا به محتوای مقاله پی ببرم.
آیا براهنی در آن فانتزی‌های خود را به رشته تحریر درآورد؟ یا به دنبال جلب مخاطب بود؟ ولی دنیا "گزارش" او را جدی گرفت.(پیوند زیر)
(https://www.washingtonpost.com/archive/opinions/1980/03/23/the-shah-as-tyrant-a-look-at-the-record/218c6a8e-dcb7-4168-ac9c-8f23609f888f/?utm_term=.17a9b058c506)
ادعاهای براهنی هم چنان مورد شبهه است. عقل سلیم حکم می‌کند گزارش تکان دهنده‌ای در این حد را در یک چنین نشریه‌ای به زینت طبع نیاراییم بلکه به دنبال چاپ آن در یک مجله یا روزنامۀ جدی باشیم مگر آن که "هدف وسیله را توجیه کند".
هیچ کس منکر وجود شکنجه در هیچ زندانی نیست. اما نوع و شدت شکنجه و مجازات بستگی به خیلی عوامل داردکه شاید مهم ترین آنها این دو باشد: نوع حکومت (استبدادی، کمونیستی، دموکرات)، میزان اهمیت حکومت به تصویر و وجهۀ بین المللی خود.
از طرفی این حقیقتی است که رسانه‌های غربی دربارۀ وضع حقوق بشر در ایران دهۀ 70 میلادی بسیار سیاه نمایی کردند، اما در برابر آن، اکنون در قرن بیست و یکم کشوری که در آن زنان حق رانندگی ندارند، به ریاست پنل حقوق زنان انتخاب می شود، نگرانی هیچ یک از رسانه‌های غرب را بر نمی‌انگیزد. این هم حقیقتی است که شاه برای حفظ تصویر خود در دنیا اهمیت قائل بود به همین جهت، سازمان‌های مهم بین المللی از زندان‌های ایران بازدید و با زندانیان از جمله آقای منتظری صحبت می‌کردند، اگر سیستم بسته بود و شخص اول مملکت بی اهمیت به وجهۀ بین المللی خود، چنین دیدارهایی صورت نمی‌گرفت (هم چنان که احمد شهید را به ایران راه ندادند).
خوب نباید تعجب کرد از چپگرای دهه 40 و 50 شمسی انتظاری بیشتر نمی رود.
After all he is a leftist!
پ.ن. تصویر جلد مجله پنتهاوس (فوریه 1977) که براهنی مقاله خود را در آن چاپ کرد.
http://wonderclub.com/magazines/PENTmagPENT197702.htm
1 comment
دادخواه
۰
Log in to comment