برای بسیاری درک خشکسالی و بی آبی آسان نیست، امابرای روستاییانی که، من یکی از انهایم، طی سالها قربانی خشکسالی وکم آبی بوده اند وخشکسالی ويرانگر زندگی وآرزوهایشان بوده است، آب وقنات معنای دیگری دارد.

آن روز که در راه لایه روبی چاههای قنات روستایمان که بر اثرسيل تخریب شده بودند، چندکشاورز کشته شدند را هرگزفراموش نخواهم کرد، وقتی آب می آمد،اشک شوق برگونه های همه جاری بود و مردم برای ماندگاری اش قربانی می‌کردند، زنان هلهله کنان نمک در آبش میریختند.

اما بالاخره قنات، بااحداث بیشمار باغ ویلا وسد وچاه‌های غیرمجاز ومجاز درحریمش وکاهش بارندگی خشکید، (و همه چاهها)، بدون آب گویی بذر مرگ بر روستا پاشیدندوزندگی تمام شد.

بی گمان فیلم احیاشدن قنات دولدوار شهر خنجین فراهان پس ازگذشت ۲۵ سال خشکسالی وهمچنین احیای قنات های قدیمی ومعروف عباس آباد و مزداخانک درپی بارشهای مناسب دوسال اخیر، بذر امید دردل روستاهایی که قناتشان خشکیده روشن خواهد کرد.

باآرزوی پایداری این قناتها، نکته مهم این است که آیاازگذشته درس خواهیم گرفت ومسئولانه ونظامند چون پدرانمان حرمت آب وقنات رانگه خواهیم داشت؟/مهتابذرافکن


🆔 @RuralWomenIssues