بازنده اصلی این انتخابات خود مفهوم آمریکا و همه ارزش‌های بنیادینی بود که طی دویست و پنجاه سال اخیر کم و بیش بین همه سیاستمداران محترم بود.
بزرگ‌ترین درسی که نسل‌های بعد از انتخابات ۲۰۲۰ به یاد خواهند داشت اینه که خط قرمزی برای کسب قدرت وجود ندارد. هرچه قدر هم که بحث کنیم که حجم تقلب در هر ایالت کم بود یا زیاد، یک چیز واضحه و اون اینه که نیمی از مردم آمریکا دیگه به سلامت دموکراسی کشورشون اعتماد ندارند و این در درازمدت غیر قابل جبرانه.
دموکرات‌ها شش ماه با تمام توان برای پستی کردن انتخابات جنگیدند. از روزی که بحثش مطرح شد اخبار مربوط به احتمال تقلب گسترده در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها سانسور شد. ماه‌ها بر سرش کشمکش کردند و موفق شدند.
الان سؤال اصلی اینه که اگر ترامپ شش ماه برای پستی کردن آرا جنگیده بود و امروز با اتکا به آرای پستی پیروز شده بود، کسی از مخالفانش باور می‌کرد که هدفش از این عمل پیشگیری از انتقال ویروس کرونا در روز رأی‌گیری بوده، اون هم در شرایطی که آمریکا چند ماه شاهد تظاهرات و تجمعات چند ده هزار نفره بود؟! مطمئنم بسیاری از دموکرات‌ها هم چنین حرف خنده‌داری را باور نمی‌کنند، اما دلیلی نمی‌بینند که امروز بر خلاف منافعشان عمل کنند. فضای سیاسی دوقطبی پیروزی به هر قیمتی
را طلب می‌کند. در این چهار سال اعتبار بنیان‌های ملی آمریکا یکی یکی فرو ریخت: دستگاه‌های اطلاعاتی که در ذهن مردم اگر هم خلاف می‌کردند باز فرای دعواهای حزبی بودند، رسماً وارد کارزار علیه رئیس‌جمهور منتخب و تلاش برای برکناری او شدند، بدون هیچ تبعاتی. رسانه‌هایی که قرار بود صدای
جامعه باشند، چهار سال همه اعتبار خود را فدای یک عملیات بی‌وقفه ترور شخصیت کردند. شبکه‌های اجتماعی که در اوایل قرن نماد نوآوری آمریکایی و زمینه‌ساز آزادی دسترسی به اطلاعات محسوب می‌شدند، در قالب ابزار سانسور و پروپاگاندای قدرت ظاهر شدند. آخرین ستون مهم باقی‌مانده در ساخت سیاسی
دولت-ملت آمریکا ابزار انتخابات بود. تا پیش از این تصور عمومی بر این بود که هرچه قدر هم که رسانه‌ها دروغ بگویند، هرچه قدر هم که شبکه‌های اجتماعی سانسور کنند، هرچه قدر هم که هالیوود ایدیولوژی حزبی اصحاب قدرت را در قالب فیلم و سریال در ذهن مردم فرو کند، اگر شهروندان آگاه باشند،
رأی‌شان اصلی‌ترین عامل تعیین سرنوشتشان خواهد بود. این باور امسال فرو ریخت. اعتماد از دست رفته مانند ظرف شیشه‌ای خردشده است. حتی اگر قطعاتش را با چسب به هم بچسبانی هرگز شبیه روز اول نخواهد شد، هرچند که بعید است جامعه آمریکا دیگر اراده‌ای هم برای ترمیم این زخم‌های عمیق داشته باشد.
@PN_KFP
بزرگ‌ترین درسی که نسل‌های بعد از انتخابات ۲۰۲۰ به یاد خواهند داشت اینه که خط قرمزی برای کسب قدرت وجود ندارد. هرچه قدر هم که بحث کنیم که حجم تقلب در هر ایالت کم بود یا زیاد، یک چیز واضحه و اون اینه که نیمی از مردم آمریکا دیگه به سلامت دموکراسی کشورشون اعتماد ندارند و این در درازمدت غیر قابل جبرانه.
دموکرات‌ها شش ماه با تمام توان برای پستی کردن انتخابات جنگیدند. از روزی که بحثش مطرح شد اخبار مربوط به احتمال تقلب گسترده در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها سانسور شد. ماه‌ها بر سرش کشمکش کردند و موفق شدند.
الان سؤال اصلی اینه که اگر ترامپ شش ماه برای پستی کردن آرا جنگیده بود و امروز با اتکا به آرای پستی پیروز شده بود، کسی از مخالفانش باور می‌کرد که هدفش از این عمل پیشگیری از انتقال ویروس کرونا در روز رأی‌گیری بوده، اون هم در شرایطی که آمریکا چند ماه شاهد تظاهرات و تجمعات چند ده هزار نفره بود؟! مطمئنم بسیاری از دموکرات‌ها هم چنین حرف خنده‌داری را باور نمی‌کنند، اما دلیلی نمی‌بینند که امروز بر خلاف منافعشان عمل کنند. فضای سیاسی دوقطبی پیروزی به هر قیمتی
را طلب می‌کند. در این چهار سال اعتبار بنیان‌های ملی آمریکا یکی یکی فرو ریخت: دستگاه‌های اطلاعاتی که در ذهن مردم اگر هم خلاف می‌کردند باز فرای دعواهای حزبی بودند، رسماً وارد کارزار علیه رئیس‌جمهور منتخب و تلاش برای برکناری او شدند، بدون هیچ تبعاتی. رسانه‌هایی که قرار بود صدای
جامعه باشند، چهار سال همه اعتبار خود را فدای یک عملیات بی‌وقفه ترور شخصیت کردند. شبکه‌های اجتماعی که در اوایل قرن نماد نوآوری آمریکایی و زمینه‌ساز آزادی دسترسی به اطلاعات محسوب می‌شدند، در قالب ابزار سانسور و پروپاگاندای قدرت ظاهر شدند. آخرین ستون مهم باقی‌مانده در ساخت سیاسی
دولت-ملت آمریکا ابزار انتخابات بود. تا پیش از این تصور عمومی بر این بود که هرچه قدر هم که رسانه‌ها دروغ بگویند، هرچه قدر هم که شبکه‌های اجتماعی سانسور کنند، هرچه قدر هم که هالیوود ایدیولوژی حزبی اصحاب قدرت را در قالب فیلم و سریال در ذهن مردم فرو کند، اگر شهروندان آگاه باشند،
رأی‌شان اصلی‌ترین عامل تعیین سرنوشتشان خواهد بود. این باور امسال فرو ریخت. اعتماد از دست رفته مانند ظرف شیشه‌ای خردشده است. حتی اگر قطعاتش را با چسب به هم بچسبانی هرگز شبیه روز اول نخواهد شد، هرچند که بعید است جامعه آمریکا دیگر اراده‌ای هم برای ترمیم این زخم‌های عمیق داشته باشد.
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment