۴۰۰ سال پیش، قهوۀ عربیکا، بوته‌ای گرمسیری که برگ‌های سبز براق و دانه‌های سرخ‌رنگ روشن داشت، عملاً خارج از جهان عرب ناشناخته بود. این بوته در قرن نهم در گوشه‌ای از حبشه کشف شد، آن‌هم (بنا به افسانه‌ها) به دست یک بزچران که می‌دید چهارپایانش پس از جویدن دانه‌های آن بوته جست‌وخیز می‌کنند و کلِ شب را بیدار می‌مانند. در گذر ایام، مردم فهمیدند که قهوه می‌تواند اثر مشابهی روی ما انسان‌ها هم داشته باشد،آن گیاه خدمت زیادی به گونۀ ما انسان‌ها کرد، و گونۀ ما نیز خدمت زیادی به آن گیاه کرد.
امروز در سراسر دنیا بیش از ۱۱۰ هزار کیلومترمربع زیستگاه جدید به قهوه دارد و ۲۵ میلیون خانوار با آن شاغلند.

قهوه داستان پرفراز ونشیب خود طی نموده وامروز یکی از ارزشمندترین کالاهایی شده که درجهان دادوستد می‌شود.

امااوضاع بخوبی پیش نمیرود. اقلیم‌شناسان تخمین می‌زنند به سال ۲۰۵۰ که برسیم، حداقل نیمی ازمساحت زمین‌هایی که اکنون قهوه تولید می‌کنند دیگر نمی‌توانند آن را پرورش دهند. قهوه یکی ازگونه هایی است که سریع‌تر از اکثر گیاهان درخطر انقراض ناشی ازتغییر اقلیم است./ترجمان

🆔 @RuralWomenIssues ☕️