شخصی این فیلم رو بهم نشون داد. واقعا دردناک بود برام و بیش از پیش برام روشن شد که چرا داریم تو همچین جامعه‌ای زندگی می‌کنیم. ماجرای قتلِ رومینا رو به یاد بیارید. هر دو اتفاق در یک منطقه‌ی بسیار نزدیک به هم اتفاق افتاده‌اند. همون جامعه‌ای که با توحش شخصی رو لخت به وسط خیابون می‌فرسته و شخصیت انسانی در معنای عام‌اش رو چنین لگد مال میکنه، میتونه چنان فشار روانی‌ای رو به پدر رومینا وارد کنه تا دست به قتل دخترش بزنه
رئیس فلان ادراه یا شرکت، یا مرتکب تجاوز شده و یا با رضایت طرف مقابل، این کار در محل کارش صورت گرفته. در هر دو حالت، همکاران یا کارمندان این فرد، می‌بایست به شکل قانونی عمل می‌کردند و با جمع کردن استشهادی، خواستار اخراج و مجازات خاطی می‌شدند و عنوان می‌کردند که در محل کار احساس امنیت ندارند. همین رسوایی بزرگی برای فردِ خاطی میشد و نیازی به انجام کارهای خودسرانه و وحش‌گری نبود.
البته قوانین کشورمان بسیار ضعیف و ناکارآمد است ولی به گمانم اگر چندین نفر در محل کار شاهد چنین اتفاقی بوده‌اند، حتی قوانین مردسالارانه، متعصبانه و سیاست‌های لاپوشانی‌کننده هم اصولا نمی‌بایست بتوانند مانع از تنبیه مجازات چینن فردی شوند. چرا که اتفاق به اندازه‌کافی عیان و غیر قابل کتمان بوده.
آسیبی هم که خانواده‌ و فرزندان فرد خاطی از بعد روحی و روانی می‌بینند غیر قابل تصور است.

باعث شرمندگی ایه

هیچ عملی نباید با بدتر از اون نمایش داده بشه عملکرد اون مردم از اون جرکت که در خفا اتفاق افتاد به مراتب بدتر هست ب

این اعتراض و یا نقد وارد هست اما در مقام تبیین و نه البته توجیه، باید توجه داشت در جامعه ای که خشم ناشی از عدم کنترل و نظارت مردم بر مسئولین انباشته میشه و با وجود محدودیتهای شدید عمل جنسی، بلحاظ قانونی و مذهبی، باز هم فردی از قدرت سوء استفاده میکنه، زمانی که چنین فرصتی برای مردم ایجاد میشه که نظارت و کنترل کنند، چنین رفتارهای انفجاری احتمالا اجتناب ناپذیره. اگر قوانین و ساز و کارهای نظارتی، کارآمد بود نیازی به چنین رفتارهای خشونت آمیزی نبود.

کاملا با شما موافقم،دوستی در کامنتها روش صحیح برخورد رو بیان کردند،ولی دهه هاست ما با استشهاد و شکایت به بالادستی و غیره و ذلک از پس این قماش برنیامدیم و این انفجار نتیجه ی انباشت باروت خشم در این سالهاست.و باید چاره ای اندیشید که کار از این بدتر نشه! متاسفانه جامعه ی ما از درون و بیرون خورده شده و به زودی در یک حفره ی سیاه و عمیق از خشم و بی اخلاقی و کینه و انتقام فرو میریزه.و این دامن تک تک ما رو میگیره

از قضا به گمان من چنین برخوردهای آتش به اختیاری از همان نوع رفتارهایی است که حکومت‌مان می‌پسندد.
اتفاقا به هیج وجه نباید آبروی چنین فردی حفظ شود. اتفاقا باید رسوا شود و جایگاه شغلی و اجتماعی‌اش را از دست بدهد.
اما
نمیتوانم حس خوشحالی از لخت کردن کسی در خیابان و لگد مال کردن شخصیت انسانی را درک کنم. از هر قشر و قماشی که بوده نباید بر قضاوتمان تاثیر بگذارد. بله، طرف از آن واعظان بوده که جلوه در محراب و منبر میکرده‌اند ولی گویا فراموش کرده‌بود آن کار را دیگر را نباید در محل کار - هرچند با رضایت طرف مقابل- انجام بدهد.
نکته‌ی دیگر این که، چنین اقدامی و فشار ناشی از آن، می‌تواند فرزندان و خانواده‌ی شخص خاطی را به شکل غیر قابل‌تصوری متاثر کند و تا مرز خود کشی پیش ببرد.
اگر از چنین صحنه‌هایی خوشحال میشویم، پس نباید از وضع کنونی‌ِ جامعه‌مان در تمامی ابعاد، احساس نارضایتی داشته‌باشیم. چرا که ما بازتولید همان سیستم هستیم و بالعکس ...