عرض کردم: اجازه فرمائید قصری برای شما بسازم، این که وضع نمی شود، کمونیستها هم برای رئیس مملکت قصر می سازند و قصور عالی دارند. فرمودند: هرچه می خواهید بکنید ولی قصر من این چهره های شاداب مردم کنار مزارع و خیابانهاست که مورد رشک و غبطۀ ترکها و پاکستانیها هم قرار گرفت. من از فرط شعف و تأثر از این طرز فکر شاه فوری به گریه افتادم، آن قدر که نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. ج 7 / ص 104 1346/5/9