#الف
🔸گردنه حیران !
◽️تحریریه‌جامعه‌نو: اگر کشور در عرصه بین‌المللی در موقعیتی قرارگیرد که نه بتواند با دیپلماسی کار خود را پیش ببرد و نه مصلحت بداند برای پیشبرد مقاصدش از زور استفاده کند چه باید کرد؟ راه سومی وجود دارد؟
امروز میخواهیم بر اساس وضع موجود و مسائلی که پیش روی کشور هست به این پرسش پاسخ دهیم.
ابتدا بگوییم که بله،راه سومی هست و آن هیچ کاری نکردن و باختن بدون جنگ و بدون نتیجه گرفتن از سیاست و دیپلماسی است . واقعیت این است که حکومت کشور ما تقریبا در همه موارد از این مسیر سوم رفته که از سر سرگردانی و حیرت بوده است. حداقل اینکه بخش اعظمی از مسیر حل بسیاری از مسائل را از کوره راه و همین مسیر سوم پیموده است. مثال قدیمی اش سال پایانی جنگ با عراق است که داستانش را همه میدانند: قطعنامه ۵۹۸ را مطابق انتظارات عقیدتی خود نیافته و نپذیرفتیم تا برتری نظامی را کاملا از دست دادیم و حرف هیچ دیپلماتی را هم در پیش‌بینی فرجام آن اصرار قبول نکردیم. وقتی گفتیم "باشد"، فقط بوی ناکامی نمیداد، مزه‌اش کاملا تلخ و سرشار از شکست بود.
جلوتر که آمدیم زور نداشتیم از افزایش ظرفیت هسته‌ای خود دفاع کنیم وبا زور و تهدید حق بستانیم، دیپلمات و رئیس جمهور و معمار سیاست خارجی‌مان هم جلیلی و احمدی‌نژاد و متکی بودند که عمل دسته جمعی‌شان به آن تحریم های تاریخی برای از پا درآوردن اقتصاد منجر شد و درنهایت هم راه سوم را رفتیم : معطل کردن، دربن‌بست قرارگرفتن دیپلماسی، ترس از توان نازل نظامی برای رویارویی با قدرت های برتر،و سرانجام سازشی که بوی تسلیم داد، و برجامی که دست و پای ما را رسما می‌بست و فقط اجازه نفس کشیدن و بقای حکومت را میداد.
آخرین مثال این روش ازحکومت‌داری اکنون پیش روی ماست: یک آچمز تازه که مسیر نظامی‌اش نیاز به ابرقدرت بودن دارد، مسیر دیپلماتیکش کم توان است و مثل بازی والیبال تک نفره‌ای با تیمی از سه بازیکن که یکی ابرقدرت بوده ،یکی رقیب قدرتمند و حریصی است با اقتصاد و جایگاه بین‌المللی بهتر از ایران ونخودی‌شان هم از حمایت روحی و بدنی اسرائیل برخوردار است. رک بگوئیم، اگر کار روزی بالا بگیرد، یعنی بخشی از ارمنستان اشغال شود، امکان عمل بهینه نداریم و در حالت آچمز ماجرا را پایان میدهیم....البته شاید باید این تنش شمال غربی راهم مانند داستان ظهور طالبان در شرق کشور علائمی از سوی خداوند بدانیم: انگار هر دو ماجرا به دقت از قضای روزگار طراحی شده اند تا این موقعیت آچمز را بطور واضح در برابر دیدگان حکومت ما قرار دهند. موقعیتی که حکومت ، بدون زور کافی و بدون کیاست وافی ، مجبور میشود راه سوم را که همیشه نوعی تسلیم است طی کند.
🔻 ادامه یادداشت را در پست بعدی بخوانید
🆔 @jameeno
🔸گردنه حیران !
◽️تحریریه‌جامعه‌نو: اگر کشور در عرصه بین‌المللی در موقعیتی قرارگیرد که نه بتواند با دیپلماسی کار خود را پیش ببرد و نه مصلحت بداند برای پیشبرد مقاصدش از زور استفاده کند چه باید کرد؟ راه سومی وجود دارد؟
امروز میخواهیم بر اساس وضع موجود و مسائلی که پیش روی کشور هست به این پرسش پاسخ دهیم.
ابتدا بگوییم که بله،راه سومی هست و آن هیچ کاری نکردن و باختن بدون جنگ و بدون نتیجه گرفتن از سیاست و دیپلماسی است . واقعیت این است که حکومت کشور ما تقریبا در همه موارد از این مسیر سوم رفته که از سر سرگردانی و حیرت بوده است. حداقل اینکه بخش اعظمی از مسیر حل بسیاری از مسائل را از کوره راه و همین مسیر سوم پیموده است. مثال قدیمی اش سال پایانی جنگ با عراق است که داستانش را همه میدانند: قطعنامه ۵۹۸ را مطابق انتظارات عقیدتی خود نیافته و نپذیرفتیم تا برتری نظامی را کاملا از دست دادیم و حرف هیچ دیپلماتی را هم در پیش‌بینی فرجام آن اصرار قبول نکردیم. وقتی گفتیم "باشد"، فقط بوی ناکامی نمیداد، مزه‌اش کاملا تلخ و سرشار از شکست بود.
جلوتر که آمدیم زور نداشتیم از افزایش ظرفیت هسته‌ای خود دفاع کنیم وبا زور و تهدید حق بستانیم، دیپلمات و رئیس جمهور و معمار سیاست خارجی‌مان هم جلیلی و احمدی‌نژاد و متکی بودند که عمل دسته جمعی‌شان به آن تحریم های تاریخی برای از پا درآوردن اقتصاد منجر شد و درنهایت هم راه سوم را رفتیم : معطل کردن، دربن‌بست قرارگرفتن دیپلماسی، ترس از توان نازل نظامی برای رویارویی با قدرت های برتر،و سرانجام سازشی که بوی تسلیم داد، و برجامی که دست و پای ما را رسما می‌بست و فقط اجازه نفس کشیدن و بقای حکومت را میداد.
آخرین مثال این روش ازحکومت‌داری اکنون پیش روی ماست: یک آچمز تازه که مسیر نظامی‌اش نیاز به ابرقدرت بودن دارد، مسیر دیپلماتیکش کم توان است و مثل بازی والیبال تک نفره‌ای با تیمی از سه بازیکن که یکی ابرقدرت بوده ،یکی رقیب قدرتمند و حریصی است با اقتصاد و جایگاه بین‌المللی بهتر از ایران ونخودی‌شان هم از حمایت روحی و بدنی اسرائیل برخوردار است. رک بگوئیم، اگر کار روزی بالا بگیرد، یعنی بخشی از ارمنستان اشغال شود، امکان عمل بهینه نداریم و در حالت آچمز ماجرا را پایان میدهیم....البته شاید باید این تنش شمال غربی راهم مانند داستان ظهور طالبان در شرق کشور علائمی از سوی خداوند بدانیم: انگار هر دو ماجرا به دقت از قضای روزگار طراحی شده اند تا این موقعیت آچمز را بطور واضح در برابر دیدگان حکومت ما قرار دهند. موقعیتی که حکومت ، بدون زور کافی و بدون کیاست وافی ، مجبور میشود راه سوم را که همیشه نوعی تسلیم است طی کند.
🔻 ادامه یادداشت را در پست بعدی بخوانید
🆔 @jameeno
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment