تحلیل یکی از مخاطبان درباره دو تصویر از کتاب‌های درسی پیش از جمهوری اسلامی و پس از آن
‌
«آخوندها مبنایی‌ترین مقوله‌ی جامعه‌مون، یعنی «آموزش» رو هدف قرار دادن

به این دو عکس نگاه کنید. بالایی فارسی سوم دبستان سال ۱۳۴۲ پایینی کتاب ریاضی اول دبستان سال ۱۳۶۴

در تصویر کتاب قبل از انقلاب روح و انرژی و نشاط و احترام و مهربانی و آزادی موج می‌زنه و مادر بزرگ که به قول ما عمرشو کرده دهنش کامل بازه و داره از ته دل می‌خنده. زن‌ها به طبیعی‌ترین حالت، زیبا هستند و شادند و سراپا گوش به حرفای مادر بزرگ و به سنت ایرانی اصیل زیر کرسی نشستن.
.
اما در عکس دوم کسی لبخند نمی‌زنه که هیچ! حتی نگاه همدیگه هم نمی‌کنن. راستی چرا سر همه‌ی زن‌های باحجاب پایینه؟ فقط لباسای بلند و گشادشونو میبینم خسته می‌شم! کسی هم به مادر بزرگ اهمیت نمیده و مثل مسجد رو زمین نشستن. حتی به اون دختر کوچولوی تو حیاط هم رحم نکردن، بیچاره باید با هفت طبقه لباس، بلوز بلند، دامن گشاد، شلوار زیر دامن، جوراب مشکی و روسری با گره سف، بازی هم بکنه!! با پسرا هم که نباید بازی کنه... باید سرشو بندازه پایین و با موزایک‌ها و عروسکش بازی کنه و نجیب و خانوم و متین باشه.»