وقتی سدهاخود تشنه اند چگونه می توانند عطش سرزمین رافرو نشانند ؟
در وضعیت کنونی سازگاری با کمآبی بامتناسب سازی تقاضاومصرف بامنابع آبی موجود محلی می تواند پاسخگوی نیازهای کشورباشد.
ساختن سدهاو پروژه های انتقال آب برای آبی که وجود ندارد،سیاست غالب وزارت نیروبرای مدیریت آب درسه دهه گذشته بوده است. اما درعین حال درهمین سه دهه بخش کشاورزی به عنوان مهمترین وپرمصرف ترین مصرف کننده آبهای زیرزمینی؛ با بدترین شیوه حکمرانی نه تنها شغل پایدارایجاد نکردبلکه باغارت آبهای زیرزمینی، گنج نهان روزهای سخت مان رانیز نابود کردند.
دراین سالها به خاطر تأمین منافع اقلیتی که نان چرب در پروژههای آب زدند هزاران میلیاردریال در سدسازی وانتقال آب هزینه وکمترین سرمایه گذاری برای بازیافت آب، بهبود شبکه های آبرسانی وتوزیع عادلانه آب صرف شد.
با این شیوه مدیریت همه ملت ایران،چه در استانهای پرآب و چه در اقلیم کم آب، همگی به نوعی قربانی مدیریت منابع آب شده اند.
با اینکه وضعیت منابع آب به مرزفاجعه رسیده اما هنوز هم مدیریت منابع آب بجای سیاست سازگاری واقعی با کم آبی به دنبال سازه سازی و تأمین مالی گعده هاست!!
©@RuralWomenIssues