🍀به عنوان مترجم نثر سعدی را مهمترین سرمشق خود می دانم:

۱-عملگرایی محض : فهماندن مطلب مهمترین هدف نویسنده است.

۲-نداشتن نژاد پرستی واژگانی: آشتی و اخوّتِ کلمات از اصالت آنها مهمتر است.

۳-گُزیده گویی: جملات کوتاه و افعال متعدد: جملات سعدی مانند یک پل معلق لرزان و وِلنگار نیستند، هر جمله سعدی سی و سه پل است! محکم، متین و آراسته...

سعدی با زیرکی فهمید کوچکترین واحد معنوی زبان کلمه نیست، جمله است! آنچه از ادای کلمات در ذهن انسان نقش می بندد جمله است، حتی اگر یک کلمه باشد. اَفعال طبعِ گرمی دارند، خواننده را از سوء هاضمه نجات می دهند!!

۴-استفاده مکرر از صنعت جِناس: جناس زیورِ زبان فقراست: شاید نتوانم مانند حافظ ایهام خلق کنم یا چون فردوسی “لَفّ و نَشر” بیافرینم اما می توانم با جناس آهنگی گذرا در دل مردم بنشانم و خوشحالشان کنم.

جیمز جویس ایرلندی هم از دوستداران صنعت ساده جناس بود:

“همه عظمت کلیسای کاتولیک بر پایه یک جناس بنا شده است، اگر جناس برای آنها کافی است، برای من هم به اندازه کافی خوب است”.

(اشاره به آنکه عیسی مسیح به پتروس حواری {به معنای صخره} گفت، تو صخره ای هستی که من کلیسای خود را بر آن بنا می کنم).

۵-هر یک از ویدیوهای آلن دو بوتون از این نظر که سعی می کند یک درس کوچک عملی بیاموزد، به حکایات سعدی می ماند. او هم مانند سعدی تلاش می کند عملگرا باشد، شعار ندهد و عقل معاش را با مختصری چاشنی آرمانگرایی عرضه کند.

به راه بادیه رفتن، به از نشستن باطل
که گر مراد نیابم، به قدر وُسع بکوشم

ایمان فانی
@renaissancetranslate