اگه ممكنه اين كامنت رو پست كنيد
ايران در چند سالي قبل از انقلاب بشدت تحت تاثير يك نام بود دكتر علي شريعتي اخوند زاده اي كه در سوربن تحصيل كرده از خانواده اي خوشنام كه قرائتي نوين از اسلام رو تدريس و اموزش ميده قشر دانشجو و روشنفكر رو بجاي ملاقات در مسجد و كنبر در حسينيه ارشاد جمع ميكنه و همه ارمانهارو اسلاميزه كرده و با تاكيد بر دوشخصيتي كه ايرانيها نشناخته بهشون عشق ميورزند ( امام اول و سوم) براي خود نه تنها شنونده مه مريداني دست و پا كرده و بنظرم پذيرش جمهوري با پسوند اسلام براي اون نسل انقلاب كرده همه مديون قرائت جديد و مدرن شريعتي از اسلامه ، اون روزها چسبيدن به شريعتي باعث ارج و قربي بود كه هنوزم براي افراد رياكار و اهل تقيه اي مثل ارجمند و شريفي نيا( كه اون هم ادعا كرده از پامنبري هاي شريعتي در حسينيه ارشاد بوده) قابل احترامه اما نسلهاي بعد از اينها باور كردند اسلام واقعي همينه كه امروز بما حكومت ميكنه و قرائت مدرن در باغ سبزي بيش نيست چون هر جا اسم اسلام بميان مياد اخوند خودشو همه كاره ميدونه و هر جا كه اخوند قدرتي داشته باشه به ويرانه اي تبديل ميشه هر تجدد و نوگرايي محكوم بفناست و هر پيشرفتي اعم از علمي و عير علمي با تفكر اخونديسم در تضاده اخوندها عمله استحمار مردم اند چه جايي كه در پناه قدرت زمانه بودند چه جايي كه خودشان بقدرت رسيدند امثال اقاي ارجمند بايد بدونه كه نسل اينترنت براي مريدهاي شريعتي و امثالهم پشيزي احترام قائل نيست و از ريشه با هر مذهب و ديني مخالفه

گاهیا مثل این مردک پیر که میشن خرفت میشن، تو که نفسای آخرتو میکشی از درخت گردویی که با خون جوونای این مملکت آبیاری شده نباید بخوری، اما ایشون پدر خوبی واسه بچه هاشه، شاید خودش دیگه نتونه با نوکش اون گردوهارو بشکنه اما حتمن معتقده بچه هاش میتونن، اما جناب ارجمند بماها یاد دادن هر نونیرو نباید بخونه آورد و سر سفره گذاشت. تف به شرافت نداشته ات.

جفنگيات مادرعروس!!!

آقای ارجمند جز تاسف
و افسوس که عمر تان را درمسیر دنیا طلبی و مال اندوزی تباه کردید
آن که زندگی کلاغی را انتخاب کرده نمایید که تحت هر شرایطی به مال اندوزی و کسب ثروت
با چسبیدن به قدرت را انتخاب کرده اید
متاسفم که در دادگاه تاریخ محکوم به شکست هستید

پاچه خوار معروف..

کلاغی هم که مدام رو درخت صاب باغ میشینه فقط مواظب صاحب باغه لابد! آقای ارجمند چون خودشون تو زندگی مدام دنبال این هستند که « چیزی گیرشان» بیاد، نمی تونند بفهمند که گاهی لازمه آدم دست به کاری بزنه که ن نه تنها چیزی عایدش نمی شه بلکه چیزهایی رو هم باید از

دست بده! مثل ترس، مثل حقارت، مثل بندگی. گاهی آدم با انجام کاری چیزی گیرش نمیاد، ولی موجب قوت قلب و اعتماد به نفس و نزدیکی هزاران انسان دیگه میشه.

مردم ایران در نقطه ای از تاریخ واقع هستند که به هنرمندان شجاع و همراه با خود نیاز دارند. مردم ما این روزها نیاز دارند جامعه هنری به وظیفه طبیعی خودش که سالهاست فراموش کرده برگرده و با حفظ خصوصیت مستقلی بازتاب

دهنده دردها و آرزوهای جامعه ای باشند که از فرط حرمان و بی عدالتی به حالت نیمه جان در آمده است. هنرمند باید به این جان زخمی نفس بدمد نه آنکه مدام بر زخمش نمک بگذارد.

لمپن نباشیم