انقلاب ۱۳۵۷؛ پروژهای مبتنی بر ترور و خشونت
انقلاب اسلامگرا-مارکسیست سال ۱۹۷۹ در ایران از همان ابتدا پروژهای تروریستی بود که هدفش تصاحب قدرت از طریق ترس و خشونت بود. رهبران انقلاب نه تنها بعد از پیروزی، بلکه از ابتدا علیه مردم ایران با ترور، اعدام، بمبگذاری و ارعاب گسترده عمل کردند.
آنها مردم را نه بهعنوان شهروندانی آزاد، بلکه بهعنوان تودههایی برای کنترل، اجبار و قربانی شدن به نام ایدئولوژی میدیدند. تقدیس شهادت، سرکوب مخالفان و نابودی نهادها، بخش جداییناپذیر این انقلاب بود.
سازمان فداییان خلق ایران با مبارزه مسلحانه، ترور و بمبگذاری، و نیروهای اسلامگرا مثل حزباللهیها با بسیج گروههای خشونتگرا و سرکوب مخالفان، خشونت را به عنوان ابزار اصلی تغییر پذیرفتند.
اگرچه ایدئولوژیها متفاوت بود، اما هر دو گروه تروریسم را به عنوان تنها راه تغییر عادی کردند و این رویکرد پایههای حکومت جمهوری اسلامی را بر ترس و خشونت گذاشت.
این انقلاب هرگز درباره آزادی یا اصلاح نبود؛ بلکه درباره سلطه و کنترل بود.
#CyrusAccords
#اتحاد_ملی_ایران
🤝 🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید
👇@OmidIranAzad