در آذر ماه ۱۳۵۷، دکترامینی از شاه خواست برای آرام کردن اوضاع، از دکتر غلامحسین صدیقی، جامعه‌شناس برجسته و وزیر کشور در دولت دکتر مصدق، استفاده کند. شاه باعصبانیت گفت:حالا کار من به جایی رسیده که از این میرزای جامعه‌شناس کمک بخواهم.
امینی: مملکت نیاز به او دارد. مساله شما نیستید.
شاه یک شب در این باره فکر کرد و اطلاع داد حاضر است.
آن‌چه بینشان گذشت، با حضور دکتر امینی و عبدالله انتظام:
شاه: در این مدت آقای دکتر ظاهراً در دانشگاه مشغول بودید؟
صدیقی: به لطف اعلی‌حضرت، گاه در زندان قزل‌قلعه و قصر بودم، گاه زیر نظر ساواک شما.
شاه: گلایه‌ها را کنار بگذاریم؛ باید وطن را نجات داد.
صدیقی: برای نجات وطن نمی‌شود گذشته را کنار گذاشت. شما کاری کردید که دولتی‌ها تبدیل به کارگزاران شاه شدند؛ نه خدمتگزاران ملّت. با این روش مردم شما را مسئول خرابی‌ها می‌دانند.
شاه: مگر به شما و مصدق اختیارات ندادیم؟
مصدق خواب و خیال‌هایی دید.
این رجال خائن بودند که وضع را به این‌جا کشاندند.
صدیقی: مصدق مرد وارسته‌ای بود. شما زاهدی‌ها و هویداها را ترجیح دادید. شما هرچه رجل آزاده و وطن‌پرست بود به زندان انداختید. شما و دستگاه شما ایران را از هرچه مرد بود خالی کرد.
شاه: توطئه‌ای بین‌المللی توسط بعضی از مخالفان به اجرا درآمده.
صدیقی: امروز باید دید چه چیز در خطر است؛ مملکت یا مصالح گروهی که در طول این ۲۵ سال،
یعنی بعد از کودتای ۲۸مرداد، علیه حکومت قانونی و ملّی مصدق زمام ملک و ملت را به دست گرفتند.
اگر می‌خواهید مملکت به آرامش برسد نخست باید از خود گذشت کنید. گذشت از همه‌ی آن چیزهایی که به‌ناحق در ۲۵ سال اخیر در ید قدرت شاه قرار گرفته. گذشت از ثروتی که بی‌سبب در خزانه‌ی شخصی شاه گرد آمده؛ گذشت از حمایت مردان و زنانی که جز فساد و خیانت در این سال‌ها نکردند؛ گذشت از اهل‌بیتی که باعث بدنام شدن خاندان سلطنت هستند. اولین شرط برای آرام شدن کشور تشکیل شورای سلطنت و استراحت حضرت‌عالی است.
شاه: شورای سلطنت در زمان حیات؟! مگر آدم زنده وکیل وصّی می‌خواهد؟
صدیقی: بعضی از مفسدین شما را دچار خیالات ناصواب کردند.
دکترصدیقی سخن می‌گفت و شاه از سر ناچاری می‌شنید. شاه هرگز حاضر نبود سخنانی را گوش کند که در کلمه کلمه‌ی آن، محکومیت بساط استبدادی او حضور دارد. فردای روزی که شاه با دکتر صدیقی ملاقات کرد، ویلیام سولیوان، سفیر امریکا، به دیدن شاه آمد. شاه به سولیوان گفت: صدیقی مرد یک‌دنده و سرسختی است. تنها حسن او ایمانش به "قانون" است.
*_همه هستی‌ام نثار ایران_*، _یادنامه‌ی غلامحسین صدیقی_
#معرفی_کتاب
امینی: مملکت نیاز به او دارد. مساله شما نیستید.
شاه یک شب در این باره فکر کرد و اطلاع داد حاضر است.
آن‌چه بینشان گذشت، با حضور دکتر امینی و عبدالله انتظام:
شاه: در این مدت آقای دکتر ظاهراً در دانشگاه مشغول بودید؟
صدیقی: به لطف اعلی‌حضرت، گاه در زندان قزل‌قلعه و قصر بودم، گاه زیر نظر ساواک شما.
شاه: گلایه‌ها را کنار بگذاریم؛ باید وطن را نجات داد.
صدیقی: برای نجات وطن نمی‌شود گذشته را کنار گذاشت. شما کاری کردید که دولتی‌ها تبدیل به کارگزاران شاه شدند؛ نه خدمتگزاران ملّت. با این روش مردم شما را مسئول خرابی‌ها می‌دانند.
شاه: مگر به شما و مصدق اختیارات ندادیم؟
مصدق خواب و خیال‌هایی دید.
این رجال خائن بودند که وضع را به این‌جا کشاندند.
صدیقی: مصدق مرد وارسته‌ای بود. شما زاهدی‌ها و هویداها را ترجیح دادید. شما هرچه رجل آزاده و وطن‌پرست بود به زندان انداختید. شما و دستگاه شما ایران را از هرچه مرد بود خالی کرد.
شاه: توطئه‌ای بین‌المللی توسط بعضی از مخالفان به اجرا درآمده.
صدیقی: امروز باید دید چه چیز در خطر است؛ مملکت یا مصالح گروهی که در طول این ۲۵ سال،
یعنی بعد از کودتای ۲۸مرداد، علیه حکومت قانونی و ملّی مصدق زمام ملک و ملت را به دست گرفتند.
اگر می‌خواهید مملکت به آرامش برسد نخست باید از خود گذشت کنید. گذشت از همه‌ی آن چیزهایی که به‌ناحق در ۲۵ سال اخیر در ید قدرت شاه قرار گرفته. گذشت از ثروتی که بی‌سبب در خزانه‌ی شخصی شاه گرد آمده؛ گذشت از حمایت مردان و زنانی که جز فساد و خیانت در این سال‌ها نکردند؛ گذشت از اهل‌بیتی که باعث بدنام شدن خاندان سلطنت هستند. اولین شرط برای آرام شدن کشور تشکیل شورای سلطنت و استراحت حضرت‌عالی است.
شاه: شورای سلطنت در زمان حیات؟! مگر آدم زنده وکیل وصّی می‌خواهد؟
صدیقی: بعضی از مفسدین شما را دچار خیالات ناصواب کردند.
دکترصدیقی سخن می‌گفت و شاه از سر ناچاری می‌شنید. شاه هرگز حاضر نبود سخنانی را گوش کند که در کلمه کلمه‌ی آن، محکومیت بساط استبدادی او حضور دارد. فردای روزی که شاه با دکتر صدیقی ملاقات کرد، ویلیام سولیوان، سفیر امریکا، به دیدن شاه آمد. شاه به سولیوان گفت: صدیقی مرد یک‌دنده و سرسختی است. تنها حسن او ایمانش به "قانون" است.
*_همه هستی‌ام نثار ایران_*، _یادنامه‌ی غلامحسین صدیقی_
#معرفی_کتاب
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment