#امید_نادری
شکل زندگی، قدرت شکل یافته است.
ما قدرت را شکل می‌دهیم و با شکل دادن به قدرت شکل زندگی خود را می‌سازیم، از‌این‌رو شکل زندگی همان قدرت شکل یافته است و قدرت شکل یافته نحوی است که 《درهم‌بودگی》 ظاهر/پنهان می‌گردد. با شکل زندگی است که شکل معنا به وجود می‌آید. به عبارت دیگر معنای زندگی شیوه‌ای است که قدرت تجلی می‌یابد. معنا تجلی قدرت است و به اندازه‌ای که درهم‌بودگی بیشتر باشد، این معنا و قدرت هم بیشتر و شکل زندگی نمود بیشتری از قدرت شکل یافته را نشان می‌دهد تا جایی که فرد به نوعی نقطه کانونی تبدیل می‌شود که گویی چگالی وجودیش به حدی از اطراف بیشتر است که هستی به سویش خم می‌شود. از این وجودهای چگال بی‌شمار وجود دارد و همه‌ی ما در زندگی روزمره می‌توانیم آن‌ها را مشاهده کنیم. از پدر و مادر گرفته تا معلم و حتی بقالی سر کوچه. اما متاسفانه اشکال زندگی/معنا/قدرت در عین قیاس‌پذیری با هم سنجش‌ناپذیر هستند و نمی‌توان سنجه یکسانی برای آن‌ها یافت و این از این جهت است که این دست موارد از نوع شکل هستند و یا به عبارت دیگر شاکله هستند. اشکال را نمی‌توان با هم سنجید و گفت که مربع بهتر است و یا دایره. جهان جدید معرفت را به وجه زبانی فروکاست و صدق و کذب را امری زبانی دانست. فلسفه جدید هدفش را شناخت و نه وصال قرار داد، چرا که بنیان‌هایش عوض شده بود و وجه وجودی حذف شده بود. اما شاید بتوان نوعی رابطه میان زبان و وجود ترسیم کرد و جایگاه اختصاصی و اشتراکی هر کدام را نشان داد. تا به واسطه آن زبان و وجود بتوانند درهم‌بودگی دوباره یابند.
#معنای_زندگی #وجود #رابطه‌ی_گزاره‌ای #رابطه‌ی_وجودی #معنای_وجودی #معنای_گزاره‌ای #بازهای_زبانی #سنجش‌ناپذیری #قیاس‌ناپذیری #پارادایم #ویتگنشتاین #توماس_کون #ضیافت_افلاطون
#باور_صادق_موجه #فلسفه #عاشق_یکی_شدن #فنا #رسیدن #عقلانیت_نقاد #پاپر #فوکو
@PhilosophyCafe ♨️
شکل زندگی، قدرت شکل یافته است.
ما قدرت را شکل می‌دهیم و با شکل دادن به قدرت شکل زندگی خود را می‌سازیم، از‌این‌رو شکل زندگی همان قدرت شکل یافته است و قدرت شکل یافته نحوی است که 《درهم‌بودگی》 ظاهر/پنهان می‌گردد. با شکل زندگی است که شکل معنا به وجود می‌آید. به عبارت دیگر معنای زندگی شیوه‌ای است که قدرت تجلی می‌یابد. معنا تجلی قدرت است و به اندازه‌ای که درهم‌بودگی بیشتر باشد، این معنا و قدرت هم بیشتر و شکل زندگی نمود بیشتری از قدرت شکل یافته را نشان می‌دهد تا جایی که فرد به نوعی نقطه کانونی تبدیل می‌شود که گویی چگالی وجودیش به حدی از اطراف بیشتر است که هستی به سویش خم می‌شود. از این وجودهای چگال بی‌شمار وجود دارد و همه‌ی ما در زندگی روزمره می‌توانیم آن‌ها را مشاهده کنیم. از پدر و مادر گرفته تا معلم و حتی بقالی سر کوچه. اما متاسفانه اشکال زندگی/معنا/قدرت در عین قیاس‌پذیری با هم سنجش‌ناپذیر هستند و نمی‌توان سنجه یکسانی برای آن‌ها یافت و این از این جهت است که این دست موارد از نوع شکل هستند و یا به عبارت دیگر شاکله هستند. اشکال را نمی‌توان با هم سنجید و گفت که مربع بهتر است و یا دایره. جهان جدید معرفت را به وجه زبانی فروکاست و صدق و کذب را امری زبانی دانست. فلسفه جدید هدفش را شناخت و نه وصال قرار داد، چرا که بنیان‌هایش عوض شده بود و وجه وجودی حذف شده بود. اما شاید بتوان نوعی رابطه میان زبان و وجود ترسیم کرد و جایگاه اختصاصی و اشتراکی هر کدام را نشان داد. تا به واسطه آن زبان و وجود بتوانند درهم‌بودگی دوباره یابند.
#معنای_زندگی #وجود #رابطه‌ی_گزاره‌ای #رابطه‌ی_وجودی #معنای_وجودی #معنای_گزاره‌ای #بازهای_زبانی #سنجش‌ناپذیری #قیاس‌ناپذیری #پارادایم #ویتگنشتاین #توماس_کون #ضیافت_افلاطون
#باور_صادق_موجه #فلسفه #عاشق_یکی_شدن #فنا #رسیدن #عقلانیت_نقاد #پاپر #فوکو
@PhilosophyCafe ♨️
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment