نظر دوست گرامی
مریم حکمت

این حکایت گرگ و گوسفند حکایت قابل تاملی است واقعا. چگونه گرگ می تواند حقایق را تلخ ببیند در حالیکه در موضع قدرت و در فراوانی و نعمت است؟ بگذریم از خوی و خصلت قدرت ذاتی و هوش و ذکاوت که به گرگ ها نسبت می دهیم و سادگی و پخمگی را به گوسفندها.

البته این یک نگاه سطحی است .اگر از این نگاه عبور کنیم من فکر میکنم شادمانی لزوما معطوف به لبخند و جشن نیست. در یک حقیقت تلخ گاه به سرور می رسیم.مرز مشخصی میان تلخی و شادمانی وجود ندارد. هر پدیده آمیخته است به هزاران روی و شکل و ظاهر و باطن..... خیلی بستگی دارد ما در آن پدیده گرگ باشیم و بخواهیم و طلب کنیم یا گوسفند باشیم و بلعیده شویم

پی‌نوشت: نظر شما چیست؟