بچه های بالا کجای کارند؟
چند کلامی با در و دیوار و مجلسی آدم ها
چندوقتی هست که به واسطه ی کارها و مسائلی که پیش آمده است، ما هم با مجلسی آدم ها رفت و آمد کرده ایم و سر و کله زده ایم.
اشتباهی کرده ایم و با خودمان گفته ایم چند کلامی از تجربه ی این رفت و آمد ها با در و دیوار مجلس صحبت کنیم، شاید مجلسی آدمی رد شد و به گوش مبارک اش رسید.
سرتان را درد نمی آورم، غرض بیان دو عدد خاطره از برخورد با این بزرگواران است تا ان شا الله مشی جدیدیان با پیشینیان متفاوت باشد.
چندی پیش به سبب سابقه ای که وجود داشت، مسئولیت کاری بر عهده ی مان قرار گرفته بود. القضا از آن حوزه های پر سر و صدا و پر دردسر هم بود که حسابی شایعات و اخبار صحیح و غلط اش درهم آمیخته است و بعضا دیده می شود حتی مسئول رده بالای نظام نیز مطالبی اشتباه به زبان می آورد.
القصه با شروع مسئولیت، باتوجه به امکانات و دسترسی های تیم پشت پرده آن سازمان که اتفاقا خَلقا و خُلقا متصل به بچه های بالا بود، فشار سنگینی از چپ و راست و بالا و پایین حواله مان شد و اخبار مختلفی پراکنده شد و خلاصه هرچه پرونده و دزدی از آدم ابوالبشر تا کنون بود، متوجه سومدیریت و عملکرد ما شد. چاره ای نبود جز اینکه کاسه ی چه کنم چه کنم دست بگیریم و دانه دانه برویم سراغ مسئولین امر و هرکدام را نسبت به موضوع و اخبار منتشرشده توجیه کنیم.
باتوجه به مستندات و سندهایی که وجود داشت، هرکسی می دید "اشهد ان" ی میگفت که ما پاک و منزهیم.
در این بین مسیرمان افتاد به نماینده ی مجلسی که اتفاقا بسیار داعیه ولایی و انقلابی گری داشت، هرچه برایش آیه و قرآن آوردیم و سند نشان دادیم فایده نداشت، میپرسیدیم دلیل تان چیست؟ سند تان چیست؟ فقط یک کلام تحویل میداد: «بچه های بالا گفته اند؟»
مرتبا میگفتیم خب آقا بچه های بالا بر چه سند و مدرکی گفته اند، میگفت سند و مدرک نمی خواهد. میگفتیم یعنی شما خودتان قدرت تشخیص ندارید که گوش و چشم و عقل خودتان را داده اید دست این حضرات ... باز میگفت «بچه های بالا گفته اند» اصلا کاری نداشت که ما چه میگوییم... هرچه آنها می گفتند می گفت و در نطق هایش در مجلس شورای اسلامی مرتبا مطرح می کرد. شده بود "بل هم اضل"ی که هیچ منطقی را قبول نمی کرد. صندلی را اجاره داد بود به بچه های بالا، دین و ایمان را هم ایضا.
اوایل فکر میکردیم این مسئله ی این شخص است، اما بعدها سرجریانی که خیلی هم در کشور سر و صدا کرد، چندین روز جنگیدیم و تمامی نمایندگان را توجیه کردیم و مطلب را برای شان توضیح دادیم تا روزی که در صحن رای گیری است اسیر اشتباه نشوند.
شب آخر فکر می کنم تا ساعت ده یازده شب، دانه دانه حضرات رو توجیه می کردیم و مطلب را برای شان توضیح میدادیم و هرکدام هم اذعان می کردند که حرفمان صحیح است و قول میدادند که به طرح رای نخواهند داد.
تقریبا از رای نیاوردن طرح خیال مان تخت شده بود. 10 ساعت به رای گیری مانده بود که الحمدلله 8 ساعت آن را می خوابیدند و آن 2 ساعت را هم یا پای صبحانه اند یا در راه، درنتیجه دیگر ان شا الله رای نمایندگان بر نمی گردد.
صبح زمان رای گیری برخلاف انتظارمان، طرح با قاطبه آرا رأی آورد!
انگشت به دهان مانده بودیم.
رفتیم سراغ تک تک حضرات. استاد، عزیز، رئیس. چه شد پس آن عهد معهود؟ مگر قرار نبود رای مخالف بدهی.
جواب همه با نقل مضمون یکی بود...
-حاجی شب از بالا تماس گرفتن و گفتن صلاح به اینست که رأی موافق بدهید...!!!
+کدام صلاح؟ کدام مصلحت؟ ما که همه ی بازی پشت پرده را توضیح داده بودیم.
جواب یک چیز بود:
-به دلایلی به مصلحت نبود!
+دلیل اش چیست؟
-بچه های بالا گفته اند!
القصه اینکه، نماینده بزرگوار نه بچه های بالا، آنقدر بالا هستند که به وحی وصل باشند، و نه آنقدر این میدان شفاف است که بشود بچه ی بالایی را با معرفت و با مرام و صادق دانست.
لطفا اصالت داشته باش و مغز و دست و دکمه رای و صندلی ات را به کسی قرض نده.
منبع: قانان
✅ @karkhone