درهر تفاهمى كه درباره آينده ايران شكل می گیرد، يك پرسش بنيادين بايد در مركز بماند: مردم ايران كجاى اين معادله ايستاده‌اند؟
جمهورى اسلامى در عرصه جهانى در پی بازسازى موقعيت خود است؛ اما جامعه ايران، كه بيشترين هزينه را از جنگ، تحريم، سركوب، فقر، ناامنى و خشونت حكومتى پرداخته، همچنان از ميز تصميم گیری حذف مى شود. مردم ايران نه آغازگر اين بحران بوده‌اند، نه در شكل گيرى آن نقشى داشته‌اند، اما بار اصلى پيامدهاى آن بر زندگی، امنيت، آينده و جان آنان فرود آمده است.
تفاهمى كه در آن از حق مردم ايران، كرامت انسانى، آزادى و عدالت سخنى نباشد، نمى تواند صلحى پايدار و عادلانه بسازد. چنين تفاهمى، حتى اگر تنش ميان دولتها را موقتا كاهش دهد، جامعه‌اى راكه زير سلطه و سركوب زندگی مى كند در همان وضعيت بى قدرتى و حذف باقى مى گذارد.
هم زمان، جمهورى اسلامى در داخل كشور بار ديگر از مجازات اعدام به عنوان ابزار كنترل سياسى استفاده مى كند. اعدام معترضان، تهديد زندانيان سياسى و گسترش فضاى ارعاب، بخشى از همان سازوكار سركوبى است كه حكومت براى حفظ قدرت خود به آن متكى است. از همين‌رو، مخالفت با اعدام تنها يك مطالبه حقوق بشرى نيست؛ بخشى از دفاع از حق مردم ايران براى حضور در آينده سياسى كشور است. مردمى كه نبايد فراموش شدگان هيج تفاهم نامه اى باشند.
كنگره آزادى ايران در همايش «نه به اعدام» در مجلس ملى فرانسه حضور خواهد داشت تا بر اين پيام تأكيد كند كه هيچ روند سياسى درباره ايران، بدون ديدن مردم ايران، بدون دفاع از جان زندانيان و بدون ايستادن در برابر ماشين اعدام، نمى تواند مدعى صلح، ثبات يا عدالت باشد.

۲۹ ژوئن ۲۰۲۶
مجلس ملى فرانسه، پاريس

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment