عصاره سخن هانا آرنت در بخش مشهور «زوال دولت–ملت» در کتاب «امپریالیسم» درباره حقوق بشر و دولت - ملت این است: «بیانیه حقوق بشر پارادوکسی درونی دارد چرا که به انسانی انتزاعی ارجاع میدهد که هیچ کجا نیست.» او در عباراتی نسبتاً شوکآور مینویسد: «بدبختی بزرگ بیحقان این نیست که از حق داشتن زندگی، قانون، آزادی و جستجوی خوشبختی محروم میشوند، بلکه بدبختی بزرگ ایشان این است که از حق تعلق به یک اجتماع محروم میشوند. (ترجمه همراه با تلخیص است.) مساله امروز فلسطینیان دقیقاً چنین است. آدمیانی که از حق تعلق به یک اجتماع سیاسی محروماند. هیچ دولتی ضامن حقوق ایشان نیست، چنین مردمی به گوشت قربانی بدل میشوند. اهمیت زیستن در یک دولت–ملت در این است که شما میتوانید درون یک «اجتماع سیاسی» برای آزادی، حق زندگی و برابری مقابل قانون مبارزه کنید. اما انسانی که به هیچ اجتماع سیاسی تعلق ندارد، همواره در وضع طبیعی میزیید، یعنی در وضع جنگی.
آنچه همه باید بکوشیم از آن اجتناب کنیم این است که ایران به چنین وضعی دچار شود. مبارزه برای آزادی درون یک دولت–ملت یک چیز است، بیدولتی و فروپاشی ایران به عنوان یک پیکر سیاسی چیزی دیگر. هر تغییری در ایران باید با حفظ ایران به عنوان یک اجتماع سیاسی و ساختارهای بنیادین آن همراه باشد. منظور از حفظ ایران فقط حفظ قلمرو نیست، اساس ساختار نظامی، اداری، اقتصادی و امنیتی باید حفظ شود و تنها اهداف و روشها تغییر کند؛ چرا که حفظ قلمرو و فروپاشی کامل ساختار دولت هم باز ما را بیدولت خواهد کرد. در جهان سیاست «انسان» به طور کلی وجود ندارد، اعضای این یا آن دولت وجود دارد. عضوِ پیکرِ سیاسیِ ایران بودن، با همه بدبختیهایش ترجیح دارد بر عضو هیچ پیکر سیاسی نبودن و گوشتِ قربانیِ دولتهایِ دیگر بودن.
#بابک_مینا
@Ellinne