حسرت خور عربستان شده ایم
هر روز خبرهای تازه ای از سرمایه گذاری عربستان در جهت توسعه پایدار و آینده بدون سوختهای فسیلی به گوش می رسد. توسعه ای که از قضا با سیاست باز نمودن فضای فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی و خروج از انزوا همراه شده است. عربستان درک واضحی از آینده دارد و نقشه راه واضحی نیز برای آن طراحی نموده است. در عصر تغییرات اقلیمی و مخاطرات آن از جمله تهدید امنیت غذایی و کمبود آب لازم است همه مردم جامعه عادلانه در بهرهبرداری و محافظت از منابع مشارکت داشته باشند. در خصوص زنان با توجه به نقشهای متنوع اجتماعی شان این امر برای بقا بسیار حیاتی است.
جمعیت آموزش ندیده، فاقد مهارت و فاقد بنیانهای حفاظتی نمیتواند خود را با با بلایای طبیعی سازگار نماید، بلکه آن را به آسیبهای اجتماعی و اقتصادی مبدل میسازد.
اما در کشور ما و در این بستر سیاست زده کنونی زنان آسیب پذیری اجتماعی و اقتصادی به مراتب بالاتری را تجربه میکنند. چراکه پژوهش ها نشان می دهد که بین توزیع منابع و کانالهای ارتباطی و اطلاعاتی (محلی، ملی، بین المللی) با توانمندسازی زنان بویژه زنان خط مقدم، یعنی زنان روستایی رابطه وجود دارد.
عربستان عدالت جنسیتی را در برنامه های توسعه ای کاملا مد نظر قرار داده است، در حالی که عدالت جنسیتی از برنامه های توسعه ای جمهوری اسلامی حذف شده است.!!
هم اکنون منابع حتی بین خود زنان عادلانه توزیع نمی شود و با وجود فیلترینگ و انزوای اجتماعی و اقتصادی و سرعت پایین اینترنت که ساخته و پرداخته حکمرانان است؛ هر روز دسترسی به توانمند سازی سخت تر و نومیدانه تر می شود.
©@ruralwomenissues