پری بلنده، ثریا ترکه و اشرف چهارچشم در ساعت یک بامداد ۲۱ تیر ۱۳۵۸ اعدام شدند.
به زنان تن فروش ساکن در شهرنو، «ساکنان محله غم» می‌گفتند. شاید می‌توان گفت این نامگذاری چندان بی‌مسما نبود. گذشته از تاریخ غم‌انگیز این محله پایان‌اش نیز مصیبت‌بار بود: به آتش کشیده شدن آن به دست انقلابیون.
تاسیس قلعه‌ای که بعد‌ها به شهرنو شهرت یافت را به دوره محمدعلی شاه برمی‌گردانند که تصمیم می‌گیرد بیرون از دو دروازه قزوین و گمرک، محلی برای سکونت خانواده سلطنتی بسازد. در دوره احمدشاه این مکان به «محله قجر‌ها» معروف بود. در دوره رضاشاه به مرکز تن فروشان تهران تبدیل و هدف حکومت از اجرای این تصمیم نیز کنترل تن فروشی اعلام شد. در این دوره، این محله نوسازی و خانه‌های جدید ساخته شد. خیابان‌های آن نیز آسفالت شد.
نامگذاری این محله به «شهرنو» نیز به این نوسازی در دوره رضاشاه برمی گردد. این وضعیت در دوره پهلوی دوم نیز تداوم پیدا کرد. تاجایی که بنا به آمار، در سال ۱۳۴۶-۱۳۴۷، ۱۵۰۰ زن در شهر نو زندگی می‌کردند. آن‌ها باید هر هفته به درمانگاه واقع در همان محله سر می‌زدند و هر شش ماه یکبار نیز آزمایش خون می‌دادند.
هنوز انقلاب پبروز نشده بود که روزنامه اطلاعات در ۱۰ بهمن ۱۳۵۷ از حمله مردم به قلعه شهرنو و ساکنان آن نوشت. در این گزارش این چنین آمد: «خانه‌ها و مغازه‌های داخل "قلعه" به آتش کشیده شد. گروهی به زنان ساکن محله حمله کردند. چند تن از شاهدان عینی اظهار داشتند تعدادی از روسپیان در این وقایع مجروح و دو تا سه نفر کشته شده‌اند.»
پس از پیروزی انقلاب برخی از سردسته‌های روسپی خانه‌ها چون پری بلنده، اشرف چهارچشم و شهلا آبادانی اعدام شدند. این محله در ۲ مرداد ۱۳۵۸ به طور رسمی تعطیل شده و ۱۵۰۰ زن ساکن در آن از آنجا بیرون رانده شدند. برخی از آنان نیز در سال‌های پس از انقلاب اعدام شدند.
بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2H5TXWI
@Tavaana_TavaanaTech
پری بلنده، ثریا ترکه و اشرف چهارچشم در ساعت یک بامداد ۲۱ تیر ۱۳۵۸ اعدام شدند.
به زنان تن فروش ساکن در شهرنو، «ساکنان محله غم» می‌گفتند. شاید می‌توان گفت این نامگذاری چندان بی‌مسما نبود. گذشته از تاریخ غم‌انگیز این محله پایان‌اش نیز مصیبت‌بار بود: به آتش کشیده شدن آن به دست انقلابیون.
تاسیس قلعه‌ای که بعد‌ها به شهرنو شهرت یافت را به دوره محمدعلی شاه برمی‌گردانند که تصمیم می‌گیرد بیرون از دو دروازه قزوین و گمرک، محلی برای سکونت خانواده سلطنتی بسازد. در دوره احمدشاه این مکان به «محله قجر‌ها» معروف بود. در دوره رضاشاه به مرکز تن فروشان تهران تبدیل و هدف حکومت از اجرای این تصمیم نیز کنترل تن فروشی اعلام شد. در این دوره، این محله نوسازی و خانه‌های جدید ساخته شد. خیابان‌های آن نیز آسفالت شد.
نامگذاری این محله به «شهرنو» نیز به این نوسازی در دوره رضاشاه برمی گردد. این وضعیت در دوره پهلوی دوم نیز تداوم پیدا کرد. تاجایی که بنا به آمار، در سال ۱۳۴۶-۱۳۴۷، ۱۵۰۰ زن در شهر نو زندگی می‌کردند. آن‌ها باید هر هفته به درمانگاه واقع در همان محله سر می‌زدند و هر شش ماه یکبار نیز آزمایش خون می‌دادند.
هنوز انقلاب پبروز نشده بود که روزنامه اطلاعات در ۱۰ بهمن ۱۳۵۷ از حمله مردم به قلعه شهرنو و ساکنان آن نوشت. در این گزارش این چنین آمد: «خانه‌ها و مغازه‌های داخل "قلعه" به آتش کشیده شد. گروهی به زنان ساکن محله حمله کردند. چند تن از شاهدان عینی اظهار داشتند تعدادی از روسپیان در این وقایع مجروح و دو تا سه نفر کشته شده‌اند.»
پس از پیروزی انقلاب برخی از سردسته‌های روسپی خانه‌ها چون پری بلنده، اشرف چهارچشم و شهلا آبادانی اعدام شدند. این محله در ۲ مرداد ۱۳۵۸ به طور رسمی تعطیل شده و ۱۵۰۰ زن ساکن در آن از آنجا بیرون رانده شدند. برخی از آنان نیز در سال‌های پس از انقلاب اعدام شدند.
بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2H5TXWI
@Tavaana_TavaanaTech
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment