راه که باز است و بی انتها
و همیشه وقت رفتن...
دل اما اسیر خاک است
اسیر بلوط و رود
اسیر چین‌های دامن زاگرس
انگار قلمه کرده
سیاهرگش را
جایی کنار یک کیالک تشنه
و ریشه‌ها تابیده، سنگ به سنگ کوه؛
"من اینجا ریشه در خاکم"

چهارم مهر ۱۴۰۰