«هژمونی دانش؛ پایان مردم، پایان دموکراسی»
🖋کاظم عابدینی
تاریخ جهان دیگر نباید صرفا تاریخ ساخته وپرداخته ی سیاستمداران باشد. حتا سیاستمداران دموکراتیک و منتخب مردم. عرصه های علم ، فلسفه ، تکنولوژی و وسایل ارتباط جمعی و فضاهای مجازی ارتباط و دانش اندوزی و خدمات، پیچیده تر از آنی هستند که دیگر فقط سیاستمدارها حتا با رای غالب عوام الناس تحت لوای اصطلاح دهان پر کن دموکراسی, مجاز به حاکمیت و اداره ی کشورها باشند. اینک به پایان تاریخ مصرف دموکراسی رسیده ایم.
تجربه ی دموکراسی در آمریکا بخصوص نشان می دهد این شیوه ی حاکمیتی به پایان خود نزدیک می شود. ترامپ فاجعه یی فرهنگی بود که شکاف بین سطح بالای تکامل فکری و فرهنگی و عقل تاریخی و دیسپلین تمدن قرن بیست و یکمی بشر را با یک فرد منتخب در لوای دموکراسی نشان داد. جهان به گونه یی پیچیده و دانش نهاد شده که دیگر دموکراسی جواب نمی دهد. دموکراسی بهانه یی شده تا در پشت صورت فریبنده ی آن، شرکت ها و کسب و کار های بسیار قدرتمنداز بعد مالی، زمام هدایت احزاب و مسیرهای لابیگری عریان را در اختیار بگیرند و حاکمان و سیستم های حاکمیتی و کل دیوان سالاری را در خدمت اهداف خود قرار دهند. این وسط مردم عادی و طبقه متوسط فقط ماشین های تنظیم شده توسط پروپاگاندای قدرت های رسانه ای خادم اهداف سرمایه دارها جهت رای دادن به کاندیداهای مورد نظر آن قدرت هایند. حال آنکه خود به طور مدام در اوضاع یکنواخت مالی ، گذران زندگی بعضا عادی شان را در تنوع طلبی های محقری ادامه می دهند.از طرفی سرمایه داری لجام گسیخته تحت پوشش دموکراسی، مشغول انواع سوء استفاده ها از مسیرهای به ظاهر قانونی بوده و در عین حال برای تثبیت خود و موقعیت چپاولگر خود، اموال مردم را صرف توسعه طلبی های خطرناک نظامی و دست اندازی های امپریالیستی به منابع جهانی نموده و از سوی دیگر هم بی اعتنا به محیط زیست جهانی، موجودیت بشر و کره ی خاکی را به خطر می اندازند. بنابر این در جهان فعلی دیگر باید از دموکراسی عبور کرد و جهان وارد سیستم حاکمیتی متفاوتی شود. در این سیستم جدید باید طبقات نخبه با یک مدیریت علمی بدون دخالت نهادهای مالی یا مردم عادی، حاکمیت جوامع را عهده دار شوند. باید دیسپلین و اقتدار نهاد های علمی به همراه راهبردهای مشرفانه ی نخبه ترین فلاسفه ی جهان کم کم اداره ی حاکمیت ها را به دست گیرند. در این میان، سیاستمداران حرفه ای تنها نقش مهمشان، پروتکل های اجرایی در روابط داخلی سیستم ها یا روابط خارجی ست. این شیوه ی حکومتی ،کم کم بشر را به سمت حکومت های واحد قاره ای و سپس جهانی طبق استانداردهای پیشرفته و دانش نهاد والا و متمدنانه سوق خواهد داد.
همین کرونا نشان داد دنیای تحت مدیریت سیاستمدارهای حرفه ای که مهم ترین تخصصشان لابیگری با سرمایه داری برای اخذ رای از اکثریت عوام الناس است، چه طور حجم زیادی از منابع را صرف تکنولوژی های نظامیگری لجام گسیخته کرده و در فقر نهادهای بهداشتی و بیمارستانی و فقر علوم پزشکی در مواجهه بایک ویروس ناچیز دست و پا می زنند و بیماران را در راهرو های درمانگاه ها رها کرده اند. آن وقت جناب ترامپ اعلام می فرمایند آمریکا فقط برای مداخلات امپریالیستی در خاورمیانه هزاران میلیارد دلار هزینه کرده و تازه سودی هم عایدش نشده. همین نظام دموکراسی غربی، داعش را ساخت و دمای خشونت جهان را بالا برد. این نمایانگر و بازتابنده ی فقر سیاستمداری و فن حاکمیت مطابق با استانداردهای قرن بیست و یکمی ست. با اعمال حاکمیت سرمایه و نفوذ ساحرانه ی وسایل ارتباط جمعی، دیگر اصولا چیزی به نام مردم وجود خارجی ندارد. لذا دموکراسی واقعیت مرتجعانه و زوال یافته یی ست که هر روز با سلطه ی روز افزون نئولیبرالیسم نیهلیست افسار گسیخته ، بیش از پیش معنای واقعی خود را از دست می دهد. نهایت اینکه، دنیای عملی سیاست باید به یک الیگارشی دانش نهاد واقعی و آکادمیک و نهادهای قدرتمند حقوق بشری و دادگاه های بیطرف و متنفذ بین المللی سپرده شود. در دنیایی که به یک پزشک یا بیوشیمیست دانشمند، ماهی چندهزاردلار و به یک فوتبالیست ماهی چند ملیون دلار می دهند ، پیداست که این دنیا درست اداره نمی شود. این دنیایی ست که بر کاکل تز تاریخ مصرف گذشته ی دموکراسی و جنون شمارش آراء می چرخد.
@renaissancetranslate
