.
به آن لبخند قبل از پاسخ دقت کنید. آدم را به شک می‌اندازد. انگار دارد فرصت می‌گیرد تا فکر کند ایده‌ای پیدا کند در خور فیگور خودش، فیگور بوکفسکی، تا پاسخی بدهد شگفت و عجیب که پاسخ فیگور بوکفسکی باشد به پرسش.

عشق مه صبحگاهی است که با واقعیت آفتاب می‌میرد.

پاسخی مرهم‌گونه برای انسان‌های شکست‌خورده اما آیا عشق مهی‌ست که با آفتاب واقعیت پراکنده می‌شود؟

آنچه که اینجا به جای عشق نشسته است عشق نیست. بلکه در یک مغالطه‌ی ظریف نمونه‌های شکست‌خورده‌ی عشق است که به جای تمام عشق نشسته است.

حتی اگر عشق مه باشد. هست. وجود دارد. و زیبایی‌اش به همان اندازه بودن است.

هیچ انسانی چون کودکی زیباست، جلوی رشد کودک زیبایش را نمی‌گیرد