انحنای وقت
...
فصل مین بود و خاکِ متورم؛
پاهایش جاماند،
قلبش اما میتپید.
بلند شد
استوار ماند
مثل درختی که شور روییدن در دلش بیدار است.
۱۹ فروردین ۰۴
بهاره
کوهمره سرخی
Comments
Be the first to add a comment
