ادامه متن:
وقتی سال ۹۴ به بند عمومی زنان اوین رفتم مهوش و فریبا بدون حتی یک روز مرخصی در زندان بودند، آنها طی سالهای طولانی زندان با صدها زن زندانی سیاسی زندگی کردند، در غم و شادی همراه و شریک ما بودند، خلق و خوی انسانیشان برای تکتک زندانیان آشکار بود. نام جامعهی آنها «یاران ایران» بود و من به عنوان یکی از همبندیهایشان که با مهوش همسفره و همکلام بودم، شاهد بودم که آنها به معنای واقعی یار ایران بودند ، دلبستگی و وفاداریشان به سرزمینمان نه فقط در نام و کلام، بلکه در منش و روش آنها نشان از پایبندی مسئولانه آنها به منافع ملی داشت.
حکومت استبدادی برای سرکوب و سلطه بر جامعه معترض ایران، دوباره به دنبال پروژههای بیاساس ودروغ «جاسوسسازی» وارتباط با بیگانگان برآمده و هموطنان عزیز بهاییمان دوباره قربانی این پروژه امنیتی شدهاند. گو اینکه جامعه آگاه و معترض ما طرح چنین اتهاماتی را علیه آنها نمیپذیرد و به کذب بودن آن باور دارد، اما وظیفه انسانی خود میدانم که صدای مظلومیتشان باشم و نسبت به تداوم بازداشت و نگهداریشان در سلولهای انفرادی بند امنیت وزارت اطلاعات اعتراض کنم.
صدای بازداشتشدهگان بهایی باشیم
#همآوا
@IranHamAva