پرزیدنت ترامپ متوجه است که تنها فشار حداکثری بر رژيم ایران و نه مماشات با آن می تواند  تغییر رفتاری را که همه ما خواستار آن هستیم، ایجاد کند. به همین دلیل است که ایالات متحده تحریم های اقتصادی بی سابقه ای را بر رژيم ایران وضع کرد و بازدارندگی نظامی علیه آن را بویژه با حذف قاسم سلیمانی از میدان جنگ، احیا نمود. کارزار ما نیز به معنای اطمینان حاصل کردن از ناتوانی ایران درخرید و فروش سلاح های متعارف مانند تانک های رزمی، جت های جنگی، موشک و غیره است. این همان کاری است که شورای امنیت سازمان ملل متحد در طی ۱۳ سال گذشته با اعمال محدودیت های انتقال تسلیحات علیه ایران، انجام داده است. اما تنظیم کنندگان برجام با تعیین کردن تاریخ انقضاء ۱۸ اکتبر سال جاری برای آن، اشتباه بزرگی را مرتکب شدند. اثرات لغو تحریم مشخص است: بزرگترین حامی تروریسم در جهان به تروریست ها و ستمگران اسلحه عرضه خواهد کرد. زیرساخت های انرژی و حمل و نقل خاورمیانه که برای اقتصادهای اروپایی و بین المللی بسیار حیاتی هستند، مورد تهدید بزرگتری قرار گرفته و در عین حال مردم منطقه در معرض رنج بیشتری از جانب آیت الله ها قرار خواهند گرفت.
.
به ندرت چنین تحولات خطرناکی بسیار قابل پیشگیری بوده اند. اما در ۱۴ اوت، فرانسه، همراه با انگلستان و آلمان، در حمایت از قطعنامه ایالات متحده برای تمدید تحریم تسلیحاتی معرفی شده در شورای امنیت ناکام ماندند. تمدید تحریم ها می توانست به مأموریت شورای امنیت در«حفظ صلح و امنیت بین المللی»، مشارکت ترنس-آتلانتیک و چند جانبه گرایی به طور گسترده تر کمک کند. پس چرا دوستان اروپایی ما از پیشنهاد معقولی که ارائه شد حمایت و یا حداقل گزینه ای جایگزین را پیشنهاد نکردند؟ چرا آن ها در محافل خصوصی خطرات انقضای تحریم را برای من تصدیق کردند اما به صورت عمومی دست به هیچ اقدامی نمی زنند؟ در جناح سیاست، مشکل ترس است. متحدان اروپایی ما در هراسند که اگر ایران را به خاطر رفتارهای بی ثبات کننده خود پاسخگو بدانند، در پاسخ، ایران این توافق را بیشتر نقض خواند کرد. این سیاست مماشات هیچ سودی به جز پبشبرد استراتژی بزرگ ایران ندارد. این یک کارزار موفق اخاذی دیپلماتیکی است که ساخته وزیر خارجه پیشین، کری است. 
.
محاسبات سیاسی نیز در موضع اروپا نقش دارند به آن دلیل که چندین نفر از رهبران اروپایی ازانجام هر اقدامی تا بعد از انتخابات ریاست جمهوری آینده ایالات متحده خودداری می کنند. این اقدام بدبینانه، قتل و کارشکنی ایران را تلفات جانبی قابل قبولی پنداشته و با کمال تأسف واشینگتن را برای جهان خطرناک تر از تهران می بیند. از خود می پرسم آیا ساکنان شهرهایی مانند بیروت یا ریاض یا اورشلیم که بیشتر در معرض خطر ایران هستند، با این امرموافقند؟ فرانسه چگونه می تواند یک هفته تحریم تسلیحاتی را رد کرده و هفته بعد پرزیدنت ماکرون با یک مقام ارشد حزب الله در بیروت دیدار کند؟ من در تاریخ ۲۰ اوت، اختیارات ایالات متحده در بازگرداندن عملاً تمامی تحریم های سازمان ملل متحد علیه ایران كه تحت قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت به تعلیق درآمده بود، را به اجرا گذاشتم.  احیای این تحریم ها هرگز راه منتخب ایالات متحده نبود، اما آنها به زودی باز خواهند گشت تا باقی بمانند. همه کشورها موظف به اجرای آنها هستند، در غیر این صورت، عدم انجام این کار، صلاحیت و اعتبار شوراء را به شدت تضعیف و اجرای انتخابی قطعنامه های شورای امنیت را به امری عادی تبدیل می کند. در این صورت چگونه کشورها می‌توانند ادعا کنند که مدافع چند جانبه گرایی هستند؟
.
وزیر امور خارجه، مایک پامپئو

https://ir.usembassy.gov/fa/secpompeolefigarofarsi/

#آمریکا #تروریسم #خاورمیانه #تحریم #نه_به_جمهوری_اسلامی #۲۵شهریور۹۹ #15Sep2020

ارسال فيلم، عکس و مطلب به ما:

▫️Telegram ID: @iranncmedia 👈
@irannc