ری‌را، امروز قرار بود ۱۴ ساله شود و برای آینده زندگیش برنامه‌ریزی کند. او باید حالا در کلاس هشتم می‌بود. احتمالا پیانو زدنش را ادامه می‌داد، می‌رقصید و دل پدر و مادر و اطرافیانش را می‌برد.
اما جمهوری اسلامی با شلیک عامدانه به هواپیمای اوکراینی و استفاده از جان انسان‌ها به عنوان سپر انسانی او و ۱۷۵ مسافر دیگر را به قتل رساند.

خوب به چهره‌اش نگاه کنید. خوب به چشمانش خیره شوید، همسن‌های او را در اطراف خودتان ببینید. دردی که در لحظه سقوط هواپیما کشید را می‌توانید درک کنید؟ او مادرش دکتر پریسا اقبالیان در کنار هم جان سپردند و سوختند. محل سقوط بولدوزر انداخته شد، موبایل‌ها جمع‌آوری شد، اموالشان غارت شد، چند روز شلیک به هواپیمایشان انکار شد و دروغ گفته شد و هنوز از گفتن حقیقت ماجرا طفره می‌روند.

خوب به ری‌را نگاه کنید، ... حتی مرگ رئیسی و‌ هیچ‌یک از عوامل حکومت ری‌را و ری‌راها را به زندگی بازمی‌گرداند... خاطرات او در نه سالگی‌اش باقی مانده است.

شعر: نیما یوشیج
صدا: احمد شاملو

#انقلاب_ایران
@designmanufacturing