بحران آب: توجیه‌تراشی رسمی در برابر واقعیت میدانی (نگاه کوتاه‌مدت، تابستان ۱۴۰۵)
حکومت در ماه های اخیر ببسیار تباش ک ده تت مسقله بحران اب را در ایران عادیسازی کن:
تلاش‌های عادیسازی و کم‌اهمیت‌سازی
◀️گره‌زدن به بارندگی فصلی
مقامات و کارشناسان دولتی بحران را به نوسان بارندگی سالانه تقلیل می‌دهند: اگر بارش زیاد باشد کشاورزی رونق می‌گیرد، اگر نه بحران آغاز می‌شود. این چارچوب، بحران ساختاری چندده‌ساله را به یک اتفاق فصلی تبدیل می‌کند.
◀️استفاده از بهبود موقت بارش برای روایت «رفع بحران»
در خرداد ۱۴۰۵ برخی رسانه‌ها با استناد به داده‌های هواشناسی اعلام کردند بارندگی سال آبی جاری به حدود ۲۲۵ میلی‌متر رسیده، رشد محسوس نسبت به ۱۲۷ میلی‌متر سال قبل و حتی بالاتر از میانگین بلندمدت. اما یورونیوز فارسی بلافاصله این روایت را نقد کرد: افزایش بارش و احیای موقت رودخانه‌ها به معنای پایان بحران نیست، چون ریشهٔ مسئله مدیریتی است نه فصلی.
◀️تقصیر انداختن به مصرف مردم
حکومت مسئولیت را متوجه مصرف خانگی می‌کند، در حالی‌که مصرف خانگی تنها ۶ تا ۹ درصد از کل مصرف آب کشور را تشکیل می‌دهد.
◀️اجتناب واژگانی از «جیره‌بندی»
با وجود قطعی چندساعتهٔ شبانهٔ آب در تهران، مسئولان وزارت نیرو از به‌کاربردن واژهٔ «جیره‌بندی» فاصله گرفته‌اند و می‌گویند این واژه در افکار عمومی گمراه‌کننده است، تغییر واژه به‌جای تغییر واقعیت.
اما شواهد ادامهٔ بحران در همان بازهٔ کوتاه‌مدت کاملا مشهود است:
در همان تیرماه ۱۴۰۵ که روایت بهبود وضعیت رواج داشت، رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور اعلام کرد ۵۸ شهر در ۲۳ استان همچنان با تنش آبی مواجه‌اند.
۳۰ از ۳۱ استان کشور در وضعیت «تنش آبی» باقی مانده‌اند.
وزیر نیرو اذعان کرده تهران بدترین وضعیت منابع آبی در ۱۰۰ سال اخیر را دارد؛ فشار آب در عمل کاهش یافته، هرچند رسماً جیره‌بندی انکار می‌شود.
بحران دیگر مقطعی یا فصلی نیست، بلکه ساختاری و چندلایه است و به الگوی توسعهٔ شهری، مدیریت منابع زیرزمینی و اقلیم گره خورده.
✅️در بازهٔ چند هفته‌ای اخیر، همان نهادهای رسمی که از «بهبود بارش» سخن گفته‌اند، در گزارش‌های موازی خود اذعان کرده‌اند ده‌ها شهر و اکثر استان‌ها همچنان در تنش آبی‌اند. این تناقضِ درون-متنی در گزارش‌های حکومت، مستندترین ابزار برای نشان‌دادن فاصلهٔ وعده و واقعیت است.
#دروغهای_آبکی
🆔@azambahramiran
حکومت در ماه های اخیر ببسیار تباش ک ده تت مسقله بحران اب را در ایران عادیسازی کن:
تلاش‌های عادیسازی و کم‌اهمیت‌سازی
◀️گره‌زدن به بارندگی فصلی
مقامات و کارشناسان دولتی بحران را به نوسان بارندگی سالانه تقلیل می‌دهند: اگر بارش زیاد باشد کشاورزی رونق می‌گیرد، اگر نه بحران آغاز می‌شود. این چارچوب، بحران ساختاری چندده‌ساله را به یک اتفاق فصلی تبدیل می‌کند.
◀️استفاده از بهبود موقت بارش برای روایت «رفع بحران»
در خرداد ۱۴۰۵ برخی رسانه‌ها با استناد به داده‌های هواشناسی اعلام کردند بارندگی سال آبی جاری به حدود ۲۲۵ میلی‌متر رسیده، رشد محسوس نسبت به ۱۲۷ میلی‌متر سال قبل و حتی بالاتر از میانگین بلندمدت. اما یورونیوز فارسی بلافاصله این روایت را نقد کرد: افزایش بارش و احیای موقت رودخانه‌ها به معنای پایان بحران نیست، چون ریشهٔ مسئله مدیریتی است نه فصلی.
◀️تقصیر انداختن به مصرف مردم
حکومت مسئولیت را متوجه مصرف خانگی می‌کند، در حالی‌که مصرف خانگی تنها ۶ تا ۹ درصد از کل مصرف آب کشور را تشکیل می‌دهد.
◀️اجتناب واژگانی از «جیره‌بندی»
با وجود قطعی چندساعتهٔ شبانهٔ آب در تهران، مسئولان وزارت نیرو از به‌کاربردن واژهٔ «جیره‌بندی» فاصله گرفته‌اند و می‌گویند این واژه در افکار عمومی گمراه‌کننده است، تغییر واژه به‌جای تغییر واقعیت.
اما شواهد ادامهٔ بحران در همان بازهٔ کوتاه‌مدت کاملا مشهود است:
در همان تیرماه ۱۴۰۵ که روایت بهبود وضعیت رواج داشت، رئیس هیئت‌مدیرهٔ شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور اعلام کرد ۵۸ شهر در ۲۳ استان همچنان با تنش آبی مواجه‌اند.
۳۰ از ۳۱ استان کشور در وضعیت «تنش آبی» باقی مانده‌اند.
وزیر نیرو اذعان کرده تهران بدترین وضعیت منابع آبی در ۱۰۰ سال اخیر را دارد؛ فشار آب در عمل کاهش یافته، هرچند رسماً جیره‌بندی انکار می‌شود.
بحران دیگر مقطعی یا فصلی نیست، بلکه ساختاری و چندلایه است و به الگوی توسعهٔ شهری، مدیریت منابع زیرزمینی و اقلیم گره خورده.
✅️در بازهٔ چند هفته‌ای اخیر، همان نهادهای رسمی که از «بهبود بارش» سخن گفته‌اند، در گزارش‌های موازی خود اذعان کرده‌اند ده‌ها شهر و اکثر استان‌ها همچنان در تنش آبی‌اند. این تناقضِ درون-متنی در گزارش‌های حکومت، مستندترین ابزار برای نشان‌دادن فاصلهٔ وعده و واقعیت است.
#دروغهای_آبکی
🆔@azambahramiran
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment