صدای همایون شجریان سرمستم می‌کند. از شنیدنش لذت می‌برم و همواره «صدایش» را تحسین می‌کنم.

یک فرد خوش‌صدا می‌تواند هر جور آدمی باشد. می‌تواند روی دو پا بایستد یا اصلا نتواند حرکت کند، می‌تواند خوب یا بد باشد، خیرخواه یا بدخواه، سالم یا فاسق و.... خلاصه اینکه خوش‌الحانی، فضیلت یا رذیلتی را در انسان منتج نمی‌شود.

نمی‌دانم این نخوت و تکبر از کجا سرچشمه می‌گیرد که همایون شجریان را به این نقطه می‌رساند که دست در کاسهٔ غارتگران سرمایه‌های ملت بنهد و انتظار داشته باشد از سوی همگان کماکان تحسین شود.

«شاگردی و هم‌نفسی با بزرگان ادب و هنر این مرزبوم» اگر نتواند اخلاق را در آدمی کمال ببخشد، به هیچ هم نمی‌ارزد. چه مسلّم است که مقصود همایون‌جان از آن «بزرگان»، نغمه‌سرایان خوش‌آوازی هستند که از قضا، آنها هم فقط صوت دلنشینی دارند و می‌توانند هر جور آدمی با هر چارچوب اخلاقی باشند.

همایون شجریان عزیز! اگر این پیغام را می‌خوانی، بدان که بلوغ تو نزد «بزرگان»، زمانی مایهٔ فخر و مباهات است که نخست فاصله‌ات با شر و فسق را حفظ کند تا به قول خودت «فراتر از مردم» نباشی و سپس نگذارد نقدکنندگانت را منکوب کنی. حیف توست!
____
@ajibzad