پس از پیروزی انقلاب مشروطه، بسیاری از مشروطهخواهان در عمل و هنگام اداره کشور به چشم دیدند که دموکراسی اکسیر درمان همه دردهای ایران نیست، بویژه که ساختن یک لیبرال دموکراسی پایدار پیشنیازهایی دارد که هیچکدام در آن زمان فراهم نبود. در زمانی کوتاه، روزگار کشور حتی از زمان استبداد نیز بدتر و ویرانتر شد.
این بود که مشروطهخواهان به سراغ پهلوی رفتند تا آن پیشنیازها را فراهم کنند، پیشنیازهای بایستهای همچون: حکومت ملی بسامان (منظم)، ارتش ملی، وزارتخانههای فَرنُوین (مدرن)، دادگستری فرنوین، ساختن دانشگاه، گسترش سوادآموزی، بیرون آوردن زنان از زیر چادر و پوشیه و انباز کردن زنان در سپهر همبودمانیک (اجتماعی)، نیرومندسازی یک شناسمان (هویت) ملی که هم در ایران باستان ریشه داشته باشد و هم خواستار پیشرفت و همگامی با جهان فرنوین باشد …
نقش دودمان پهلوی در سده بیستم - سخنرانی دکتر شروان فشندی در وبینار پارمان رستاخیز ایرانگرایان
@PN_KFP