خسرو صادقی بروجنی نویسنده و روزنامهنگار محبوس در زندان اوین، در پی درگذشت بکتاش آبتین عضو زندانی کانون نویسندگان ایران، نامهای سرگشاده نوشته است.
او در بخشی از این نامه نوشته:
«بکتاش آبتین شاعر بود. در کشور من شاعران را میکشند چرا که جا پای خدا میگذارند و با واژگان خود زیبایی و حقیقت میآفرینند.»
«در کشور من بکتاش را میکشند تا دلالان و دلقکان آسودهتر نفس بکشند، دست در دست هم، نرد عشق ببازند و کالای بنجلشان را بیهراس از تیغ تیز گزمکان به حراج بگذارند؛ کالای بنجلی که نه از انسانیت نشانی دارد و نه از رهایی.
در کشور من بکتاش را میکشند چون ویدیو از بمب اتم مخربتر است و دهانت را میبویند تا مبادا در حال سرمستی به عشق و زیبایی گفته باشی دوستت میدارم.»
بکتاش بر عهد خویش ایستاد و جان شیرینش را در راه آزادی فدا کرد، اما چگونه میتوان سایر زندانیان را نجات داد و از بند رهانیم؟ همین آقای بروجنی نویسنده است، مگر کتابش چقدر تیراژ داشته و چند نفر خواندهاند؟ بیان یک اندیشه چه خطری میتوانست داشته باشد که حالا پنج سال باید در زندان باشد؟
اطلاعات بیشتر#بکتاش_آبتین #یاری_حقوقی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech