جنگ ماران
دایی مادرم مردی عجیب بود. نقلی برایم تعریف کرده به اسم آنچه رخ داده که هنوز نمی‌توانم با این نقل کنار بیایم.
یادش بخیر که گفت: روزی مردم بهار از خواب که برخاستند در آبگیر خشک کنار شهر لشکری از ماران دیدند که در هم لولنده موج می‌زدند و کفچه‌ماری تاجدار بر لبه‌ی بلندترین کنار بر آن دریای مارها نگاه می‌کند.
مردم سراسیمه سراغ پیر شهر می‌روند که آبگیر از مار پر است و ماری تاجدار بر آنها فرمان می‌راند.

پیر می‌گوید که نترسید که آن ماران را با شما کاری نیست. هر کس کاسه‌ی شیری کنار آبگیر بگذارد و امروز را در خانه‌هاتان بمانید آنها مسافرند و امشب می‌روند.
مردم هر کدام کاسه‌ای شیر کنار آبگیر گذاشتند و به خانه‌هاشان رفتند. همه مبهوت آنچه دیده‌اند. شب را به چشم کسی خواب نیامد. فردا صبح ترسان به سمت آبگیر رفتند خالی و خشکش یافتند با رد حرکت شلاق‌گون مارها بر آن.

لشکر ماران به سمت کبودراهنگ آمده از دست‌های کنار آن به سمت کوه گنج‌خانه می‌روند و هفته‌ای بعد کمتر از نیمی از آنان زخم و خون‌آلود از سمت همان کوه برمی‌گردند. آنها که دیده بودند. کفچه مار را در پیشاپیش لشکر دیده بودند و باقی را در پی او خسته و فیش‌زنان و زخمی در پی‌اش.
از مزارع کنار شهر می‌گذرند و به سمت بهار می‌روند و شبی را در همان برکه می‌مانند. جیغ‌زنان و فیش‌کنان و زخمی و خون آلود.
مردم همه جرئت نمی‌کنند برایشان کاسه‌ی شیر ببرند.
پیر و چند تن از عیاران کاسه‌های شیر را جمع می‌کنند و می‌برند و فردای آن روز ماران برکه را ترک می‌کنند.
با رد شلاق‌گون و خون‌آلودی که در برکه باقی می‌گذارند.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari