گرفتاری «خوابگاه خودگردان»؛ دانشگاه‌ها امکانات رفاهی را محدود می‌کنند

زندگی در خوابگاه‌های خودگردان برای دانشجویان آن‌ها را به «اجاره‌نشین‌های ارزان قیمت» بدل می‌کند؛ مستأجرینی که البته همزمان هم از امتیازات مستأجر بودن و هم از امتیازات زندگی خوابگاهی محروم هستند؛ اتاق‌هایی فشرده‌تر از خوابگاه‌های دانشگاه، با امکاناتی کمتر، گاه بدون اینترنت، غذای خوابگاه و سالن مطالعه و سایر موارد رفاهی، اما با قیمت‌های به‌مراتب بالاتر!

گرایش دانشگاه‌ها به استفاده بیشتر از خوابگاه‌های خودگردان تکه کوچکی از پازل سیاست‌های کاهش امکانات رفاهی دانشجویان در یک سال گذشته است: «طرح حذف و هدفمندسازی یارانه غذای دانشجویی»، «حذف امکانات خوابگاهی در دفترچه انتخاب رشته برخی دانشگاه‌ها» و «تبدیل صندلی‌های دانشجویان شبانه به شهریه‌پرداز در دفترچه علوم تجربی» بخشی از سیاست‌های گران‌سازی آموزشی است... موضوع مخالفت دانشجویان با خوابگاه‌های خودگردان نیز تکه کوچکی از کل پازل مقاومت در برابر این روند است.

گرایش دانشگاه‌ها و وزارت علوم به افزایش استفاده دانشجویان [از خوابگاه‌های خودگردان] بخشی از سیاست کلی پولی‌سازی و کالایی کردن آموزش در کشور است.

من تنها کسی نبودم که سر ودیعه مشکل داشتم و مالک پول بسیاری از دختران خوابگاهی را به بهانه‌های مختلف خورد. وقتی کسی تهدید به شکایت می‌کرد، او نیز آن‌ها را تهدید به پرونده‌سازی از طریق ارتباط با دانشگاه می‌کرد و بسیاری از شکایت منصرف می‌شدند. همه این مشکلات به خاطر این بود که دانشگاه نظارتی بر خوابگاه‌ها نداشت. افزایش کرایه‌های آن‌ها نیز تابع هیچ تعامل و مذاکره‌ای با وزارت علوم نیست، چون مدعی هستند که بخشی از ساکنان آن‌ها دانشجو نیستند.
وقتی برای دفاع از پایان‌نامه در ترم ۵ درخواست تمدید سنوات دادم، دانشکدهٔ ادبیات علامه طباطبایی من را از خوابگاه رایگان دولتی اخراج و به یک خوابگاه خودگردان در شمال تهران معرفی کرد. این خوابگاه‌ها واقعاً خودگردان هستند و هیچ ارگان دولتی از جمله وزارت علوم روی آن‌ها نظارت ندارد و تنها به اداره اماکن آن هم در اموری خاص پاسخگو هستند. مالک خوابگاه خودگردان می‌گفت که پنج آپارتمان مسکونی دیگر خود را به خوابگاه تبدیل کرده و احتمالاً درآمد بهتری از این نوع کاربری داشته است. خوابگاه ما یک خانه قدیمی بود و وضعیت‌اش طوری بود که من برای کسانی که هنوز مجبور به استفاده از آنجا هستند، تأسف می‌خورم.
جریمه هر روز تأخیر در پرداخت اجاره، یک میلیون بود؛ تازه آن خوابگاه دوربین داشت و اگر بستگان مرد همراه ما دیده می‌شدند، از ما جریمه می‌گرفتند.
بسیاری از دانشجویان با این شرایط در مقاطع مختلف ضربه علمی دیدند و با هزینه بالا به خوابگاه‌های خودگردانی می‌رفتند که هر ترم قیمت‌شان دوبرابر می‌شد.
@elmosnewss