کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی
۶ – بررسی موردی مرحوم ریگان (چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟)
من در این پست (نابرابری برای همه) به شکل مبسوط به این مسئله پرداختهام، ولی مجبورم دوباره یک قصه برای عزیزان تعریف کنم: در اوایل دهه هشتاد و در اوج جنگ سرد گروهی در آمریکا فریاد واسرمایهدارا و واکارآفرینا سردادند و گفتند آقا قلب تپنده اقتصاد ما هستیم و چرا از ما اینقدر مالیات میگیرید و اگر ما نباشیم اقتصاد به فنا میرود و اینها و دست ما را در تعامل با کارمندان و حقوقبگیران بیشتر باز بگذارید، نتیجه این که قوانین مالیاتی به شکلی اصلاح شد که شما با ثروتمندتر شدن درصد مالیات کمتری بپردازید و کف حقوق سالها تثبیت گردید (و همیشه با خون و دعوا کمی افزایش مییابد) و البته قدرت اتحادیهها و سندیکاهای اقتصادی بشدت کاهش یافت (در یک مورد تا مرز اخراج ۱۳۰۰۰ کارکنان صنعت هوایی بخاطر اعتصاب پیش رفت –لینک) و از همان زمان کلید نابرابری اقتصادی و اختلاف طبقاتی در آمریکا زده شد. خروجی این ماجرا وضعیت نابسامان و اختلاف طبقاتی و البته نارضایتی اجتماعی موجود در آمریکا است (اسمایلی مجریان خبر ساعت ۲۰:۳۰، ۲۱، ۲۲:۳۰ و بقیه) که در مقایسه با اروپا و کانادا شاخصهای عدالت اجتماعی بشدت ضعیفی دارد و البته تبعات دیگری هم برایش داشته است.
من احساس میکنم فارغ از واقعیاتی نظیر اینکه در ایران بنابر برخی گزارشات بیش از ۵۰ درصد اقتصاد کشور مالیات نمیدهد (هر چقدر زودتر نفت تمام شود این نسبت بهبود مییابد) الان در حال شکل دادن به تصمیماتی هستیم که شبیه همان دوران اقتصاد آمریکاست… معافیت و تخفیف مالیاتی برای شرکتها و کسب و کارهای دانشبنیان در صورتیکه به نظر من اتفاقا همین عزیزان هستند که باید مالیات برابر و در برخی موارد بیشتری به دولت پرداخت کنند. ما باید هرکاری میتوانیم بکنیم که هیچکس از مالیات معاف نباشد، اونهایی هم که زورمان نمیرسد مالیات بگیریم از طریق فشار به نمایندگانمان و افزایش مشارکت اجتماعی امید داریم! که روزی محقق شود.
✅ @karkhone