کمیته قیام گیلان
با شروع قیام #زن_زندگی_آزادی شهرها به میدان نبرد تبدیل شدند. در مبارزات خیابان‌های شهرهای گوناگون گیلان، میزان جسارت و شجاعت همسنگران به حدی بود که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی سنگر مبارزه خاموش نمی‌شد و شعله آتش خشم توده‌های تحت‌ستم زبانه می‌کشید.
طبق مشاهدات عینی کمیته قیام گیلان، از مرکزیت استان تا کوچکترین شهرهای گیلان در قیام هزاروچهارصدویک نقش اساسی داشتند.
آن هنگام که شروع اعتراضات در رشت شکل گرفت، نیروهای انتظامی و بسیج را از شهرهای دیگر به مرکز استان آوردند تا قدرتِ سرکوبگریِ بیشتری داشته باشند.
در همان ابتدای قیام زن، زندگی، آزادی تعدد خیزش مردم شهرهای گوناگون گیلان مانند لاهیجان، لنگرود، بندرانزلی، رودسر، صومعه سرا، تالش، رضوانشهر، لشت‌نشا و ... قدرت سرکوب توسط نیروهای امنیتی را کاهش داد و بارها خیابان‌های شهر توسط همسنگران خیابان فتح شد.
خیابان کاشف و شیشه‌گران لاهیجان، میدان اصلی شهر لنگرود، میدان شهرداری رودسر، خیابان سعدی تالش، خیابان‌های اصلی انزلی، میدان مادر، گلسار، سبزه‌میدان و بیستون و لاکانی و ... در رشت و بسیاری دیگر از خیابان‌ها دلیرانه در میانه‌ی خون و آتش رگبار گلوله ها فتح شد.
بهنام، عرفان، ساسان، عارف، عباس و دیگر همسنگران جاودانه شدند و آن پیکرهای خونین سنگری شد برای جام شوکران شیخ و شاه.
در شهرهای کوچک استان، قیام‌کنندگان رخ‌به‌رخ مزدوران حکومتی بی هیچ هراسی ایستادگی می‌کردند. در رشت، میدان سرگل، ساعت‌ها در تسخیر معترضین بود و نیروهای امنیتی با تجهیزات نظامی ناتوان از بازپسگیری خیابان بودند.
چهارشنبه خونین رشت از بیستون تا خیابان سام، جولانگاه مردم بود، چنان لرزه به پاهای نیروهای مسلح امنیتی افتاده بود که لحظه‌به‌لحظه عقب‌نشینی می کردند.
به‌حدی ترس بر پیکره سرکوبگران حاکم افتاده بود که رئیس پلیس استان گیلان در مصاحبه ای اقرار کرد که رو به سقوطیم.
آری... این پایان ماجرا نیست آقایان. شما رو به سقوط هستید. ما فراموش نمی کنیم به خون غلتیدن دو مهران را که یکی سماک و دیگری توانا بود. ما فراموش نمی‌کنیم به خون غلتیدن محمد رسول، زیر پاهای مزدوران را. ما خاموشی عشق غزل و بهنام، ما آن پوتین کثیف بسیجی بر پهلوی خون‌جهیده‌ی عرفان را فراموش نمی‌کنیم.
ما دوباره برمی‌گردیم. به خیابان‌ها، به کوچه‌ها، تسخیر می‌کنیم این شهر خونین و تخریب می‌کنیم این حصار و دژ سرکوب را. صدای ما دوباره فریاد می شود.
اما این‌بار که به خیابان آمدیم تمام تاج و تخت و سلاح سرکوبتان را دفن می‌کنیم.
#زن_زندگی_آزادی
#زن_زیویش_أزأیي
#ماتم_نگیرید_سازماندهی_کنید
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
با شروع قیام #زن_زندگی_آزادی شهرها به میدان نبرد تبدیل شدند. در مبارزات خیابان‌های شهرهای گوناگون گیلان، میزان جسارت و شجاعت همسنگران به حدی بود که با سرکوب شدید نیروهای امنیتی سنگر مبارزه خاموش نمی‌شد و شعله آتش خشم توده‌های تحت‌ستم زبانه می‌کشید.
طبق مشاهدات عینی کمیته قیام گیلان، از مرکزیت استان تا کوچکترین شهرهای گیلان در قیام هزاروچهارصدویک نقش اساسی داشتند.
آن هنگام که شروع اعتراضات در رشت شکل گرفت، نیروهای انتظامی و بسیج را از شهرهای دیگر به مرکز استان آوردند تا قدرتِ سرکوبگریِ بیشتری داشته باشند.
در همان ابتدای قیام زن، زندگی، آزادی تعدد خیزش مردم شهرهای گوناگون گیلان مانند لاهیجان، لنگرود، بندرانزلی، رودسر، صومعه سرا، تالش، رضوانشهر، لشت‌نشا و ... قدرت سرکوب توسط نیروهای امنیتی را کاهش داد و بارها خیابان‌های شهر توسط همسنگران خیابان فتح شد.
خیابان کاشف و شیشه‌گران لاهیجان، میدان اصلی شهر لنگرود، میدان شهرداری رودسر، خیابان سعدی تالش، خیابان‌های اصلی انزلی، میدان مادر، گلسار، سبزه‌میدان و بیستون و لاکانی و ... در رشت و بسیاری دیگر از خیابان‌ها دلیرانه در میانه‌ی خون و آتش رگبار گلوله ها فتح شد.
بهنام، عرفان، ساسان، عارف، عباس و دیگر همسنگران جاودانه شدند و آن پیکرهای خونین سنگری شد برای جام شوکران شیخ و شاه.
در شهرهای کوچک استان، قیام‌کنندگان رخ‌به‌رخ مزدوران حکومتی بی هیچ هراسی ایستادگی می‌کردند. در رشت، میدان سرگل، ساعت‌ها در تسخیر معترضین بود و نیروهای امنیتی با تجهیزات نظامی ناتوان از بازپسگیری خیابان بودند.
چهارشنبه خونین رشت از بیستون تا خیابان سام، جولانگاه مردم بود، چنان لرزه به پاهای نیروهای مسلح امنیتی افتاده بود که لحظه‌به‌لحظه عقب‌نشینی می کردند.
به‌حدی ترس بر پیکره سرکوبگران حاکم افتاده بود که رئیس پلیس استان گیلان در مصاحبه ای اقرار کرد که رو به سقوطیم.
آری... این پایان ماجرا نیست آقایان. شما رو به سقوط هستید. ما فراموش نمی کنیم به خون غلتیدن دو مهران را که یکی سماک و دیگری توانا بود. ما فراموش نمی‌کنیم به خون غلتیدن محمد رسول، زیر پاهای مزدوران را. ما خاموشی عشق غزل و بهنام، ما آن پوتین کثیف بسیجی بر پهلوی خون‌جهیده‌ی عرفان را فراموش نمی‌کنیم.
ما دوباره برمی‌گردیم. به خیابان‌ها، به کوچه‌ها، تسخیر می‌کنیم این شهر خونین و تخریب می‌کنیم این حصار و دژ سرکوب را. صدای ما دوباره فریاد می شود.
اما این‌بار که به خیابان آمدیم تمام تاج و تخت و سلاح سرکوبتان را دفن می‌کنیم.
#زن_زندگی_آزادی
#زن_زیویش_أزأیي
#ماتم_نگیرید_سازماندهی_کنید
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment