مدت‌ها بود که از رُزا افتخاری بی‌خبر بودم، در حالی که پیش از سفرش، به اقتضای کار و نیز نزدیکی محل کارمان بسیار همدیگر را می‌دیدیم. دیروز باخبر شدم که او از آن سوی آب‌ها به فراسو پر گشود. با تاسف بسیار، می‌خواستم به پاس دوستی مطلبی بنویسم؛ دیدم دوستی مشترک در نوشته‌ای حق مطلب را در این باب ادا کرده، همان را باز می‌فرستم و برای رزا افتخاری آمرزش می‌طلبم.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔸 از اینستا گرام مژده دقیقی
اولین بار که دیدمش مجله "زنان" تازه متولد شده بود. رفته بودم ترجمه‌ای را به دفتر مجله تحویل بدهم. اتاق کوچکی بود در جوار مجله کیان، و دو زن در آن اتاق کوچک به آرزوهایشان رنگ واقعیت می‌زدند. آن روز نمی‌دانستم که آن دو زن از تاثیرگذارترین زنان زندگی‌ام خواهند شد.
رزا افتخاری را چند ماه بعد، در یک دوره آموزشی، بیشتر شناختم. از طریق او به خانواده "زنان" پیوستم، و زندگی‌ام با گروهی روزنامه‌نگار پرشور گره خورد. کار با مجله "زنان" از جنس دیگری بود، نبض جامعه در صفحاتش می‌طپید، تجربه متفاوتی بود که در نشریات ادبی وجود نداشت.
دوستی من و رزا از آن دوستی‌هایی بود که با همفکری و همدلی در تلاش برای ساختن و خلاقیت شکل می‌گیرد. در روزهای بی‌تکرار کار سخت که، اگرچه با دست خالی، ولی با مهر و یگانگی پیش می‌رفت. گروهی زن، و در کنارشان انگشت‌شماری مردان آزاده، مجله‌ای را سامان می‌دادند که شانزده سال صدای زنان سرزمین‌شان بود.
خانواده "زنان" روز به روز بزرگ‌تر می‌شد و هماهنگی‌اش سخت‌تر. رزا موتور محرک این خانواده ناهمگون بود. همه‌مان را مدیریت می‌کرد؛ انگار مدیر به دنیا آمده بود. هر ماه، با پشتکاری مثال‌زدنی، از زیر دست مجموعه‌ای هیجان‌زده و پرشروشور و اغلب بی‌نظم یک شماره مجله ناب درمی‌آورد. محکم بود و تکیه‌گاه. در مقابل هر مشکلی، دنبال راه‌حل می‌گشت و تا به نتیجه نمی‌رسید از پا نمی‌نشست. درست است که دختر خوزستان بود و زندگی آبدیده‌اش کرده بود، ولی صلابتی در وجودش بود که می‌توانست کم‌وبیش هر چرخی را به گردش دربیاورد.
پیش از آنکه عمر مجله "زنان" به پایان برسد، رزا برای کار و تحصیل و زندگی به محیطی پذیراتر کوچ کرد. می‌دانم هرجا که بود، حتی در مصاف با بیماری، هرگز تسلیم نشد. به افتخار زندگی پرتلاشش به پا می‌‌خیزم. رزا افتخاری جزیره سرگردان وجودش را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داد و "تکه‌تکه شدن راز آن وجود متحدی بود /که از حقیرترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد."🔸
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔸 از اینستا گرام مژده دقیقی
اولین بار که دیدمش مجله "زنان" تازه متولد شده بود. رفته بودم ترجمه‌ای را به دفتر مجله تحویل بدهم. اتاق کوچکی بود در جوار مجله کیان، و دو زن در آن اتاق کوچک به آرزوهایشان رنگ واقعیت می‌زدند. آن روز نمی‌دانستم که آن دو زن از تاثیرگذارترین زنان زندگی‌ام خواهند شد.
رزا افتخاری را چند ماه بعد، در یک دوره آموزشی، بیشتر شناختم. از طریق او به خانواده "زنان" پیوستم، و زندگی‌ام با گروهی روزنامه‌نگار پرشور گره خورد. کار با مجله "زنان" از جنس دیگری بود، نبض جامعه در صفحاتش می‌طپید، تجربه متفاوتی بود که در نشریات ادبی وجود نداشت.
دوستی من و رزا از آن دوستی‌هایی بود که با همفکری و همدلی در تلاش برای ساختن و خلاقیت شکل می‌گیرد. در روزهای بی‌تکرار کار سخت که، اگرچه با دست خالی، ولی با مهر و یگانگی پیش می‌رفت. گروهی زن، و در کنارشان انگشت‌شماری مردان آزاده، مجله‌ای را سامان می‌دادند که شانزده سال صدای زنان سرزمین‌شان بود.
خانواده "زنان" روز به روز بزرگ‌تر می‌شد و هماهنگی‌اش سخت‌تر. رزا موتور محرک این خانواده ناهمگون بود. همه‌مان را مدیریت می‌کرد؛ انگار مدیر به دنیا آمده بود. هر ماه، با پشتکاری مثال‌زدنی، از زیر دست مجموعه‌ای هیجان‌زده و پرشروشور و اغلب بی‌نظم یک شماره مجله ناب درمی‌آورد. محکم بود و تکیه‌گاه. در مقابل هر مشکلی، دنبال راه‌حل می‌گشت و تا به نتیجه نمی‌رسید از پا نمی‌نشست. درست است که دختر خوزستان بود و زندگی آبدیده‌اش کرده بود، ولی صلابتی در وجودش بود که می‌توانست کم‌وبیش هر چرخی را به گردش دربیاورد.
پیش از آنکه عمر مجله "زنان" به پایان برسد، رزا برای کار و تحصیل و زندگی به محیطی پذیراتر کوچ کرد. می‌دانم هرجا که بود، حتی در مصاف با بیماری، هرگز تسلیم نشد. به افتخار زندگی پرتلاشش به پا می‌‌خیزم. رزا افتخاری جزیره سرگردان وجودش را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داد و "تکه‌تکه شدن راز آن وجود متحدی بود /که از حقیرترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد."🔸
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment