کارآفرینی، توهمها و آسیبها (اینک آخرالزمان) | مسعود زمانی
۵ – طبقه متوسط زیبای من (راشومون)
قبلاً در این بار مبسوط نوشتهام که اتفاقا کارآفرینان و سرمایهداران کمترین اثر مستقیم را بر شکوفایی اقتصادی دارند، مهمترین رکن رشد اقتصادی جامعه وجود طبقه متوسط بزرگ و قدرتمند است، هر جامعه و کشوری که طبقه متوسط بزرگی داشته باشد میتواند اطمینان داشته باشد که چرخش و حرکت مثبت اقتصادیاش تضمین شده است. سرمایهداران و کارآفرینان شکل مصرف سرمایهشان به شکلی است که اثر مستقیم روی اقتصاد ندارد و بخش عمده آن یا مصارف لوکس و غیرمولد دارد و یا در خارج از کشور هزینه میشود و اتفاقا کارمندان آنها هستند که اقتصاد را پویا نگاه میدارند، زیرا با درآمد خود کفش میخرند، مسافرت میروند و به کسب و کارهای دیگر رونق میبخشند.
بیاییم یک فرض عجیب و نشدنی بکنیم!! فرض کنیم کشوری داریم که بخش بزرگی از مردم آن به لفظ درست «بازرگان» و به لفظ غلط «دلال» هستند و جنسهای یک کشور دیگر را میخرند مقداری سود روی آن کشیده و به کشور دیگر میفروشند، فرض میکنیم وضعیف اقتصادی خوبی حاکم است و بازرگانان درآمد خوب و به تبع آن کارمندان (طبقه متوسط) نیز درآمد مناسبی دارند. در این کشور هیچکس به معنای کلاسیک خود کارآفرینی نمیکند ولی اقتصاد گردش مناسبی دارد. نکته جالب اینکه این فرض شدنی است و به طور خاص این فرض درباره کشورهایی نظیر هنگکنگ و امارات صدق کرده و برخی مناطق و شهرهای چین و بخشهایی از اروپا نیز از همین روند تبعیت میکنند.
خب متوجه میشویم که کارآفرین عزیز ما لزوم بودنش نیست که مولد و محرک اقتصاد است، بلکه شکل تعامل دولت با وی (لزوم اخذ مالیات) و شکل تعامل وی با کارمندان (پرداخت حقوق مناسب) است که گردش اقتصادی موثر بوجود میآورد. اگر وی مالیات ندهد و یا بهرشکل بخشی از حقوق کارمندانش را بدرستی پرداخت نکند نه تنها موثر نیست بلکه مخل اقتصاد بوده و هست. بنابراین اگر مدیر کارآفرین ما به شکلی در حال پیچاندن مالیات یا استفاده از معافیت مالیاتی است در واقع بشکل غیرمستقیم سر کارمندان خود را بریده است و کمکی به چرخش اقتصادی کشور نمیکند.
✅ @karkhone