سراخیه روستای ایستاده روی آب

خانه‌ها بر آبند،زندگی برآب است وزنان سوار بربلم‌های باریک درمیان نیزارها می‌چرخند و قایق‌های کوچک راروی تالابی که سال‌هاست یک‌جا آرام گرفته، می‌رانند.

درمیانه جاده آبادان به اهواز یک راه فرعی هست با نیزارهای سبز می‌رسد به تالاب شادگان که هنوز پناهگاه آرام اما آلوده پرندگان مهاجر است.


درمجاورت این تالاب بین‌المللی روستاهای سراخیه ورگبه واقع شده که درواقع ساکنان اصلی این تالاب را تشکیل می‌دهند وبخشی اززندگی خود را به وسیله تالاب شادگان فراهم می‌کنند.

زندگی دراین روستا هر روز درکوچه‌های آبی شروع می‌شود ودرخانه‌های آبی تمام. برای گذرازکوچه‌ها بایدپارو زد تااز راهی به راه دیگر وازخانه‌ای به خانه دیگر رسید.

هیچ شباهتی به شهر ونیز ندارد اماهمین که کوچه‌ها آبی است وخانه‌هایش تاکمر درآب فرورفته شایدهمین‌ها کافی بوده تا بگویند سراخیه،این روستای ایستاده برتالاب شادگان، ونیز ایران است.

هرچندخبرهای دردناک از قتل عام پرندگان مهاجرتالاب شادگان کم نیست، اماگردشگري تالاب واستفاده پایدارازمنابع می‌تواند راه این کشتارهای بی‌رحمانه رابامشارکت جوامع محلی مسدودنماید.


🆔 @RuralWomenIssues

Comments

Be the first to add a comment