جهان به ما آرامش را بدهکار نیست. زمانی که مارگارت فولر احتمالا با آهی ناشی از رضایت خاطر اشاره کرد که "جهان را می پذیرم" جواب توماس کارلیل نا امید کننده بود: " بله! باید هم اینطور باشد". به شخصه فکر می کنم رهایی همیشگی ناشی از "هیچ چیز" بودن بسیار هم با شکوه است و اصطلاحا بهتر است شجاعت روبرو شدن با آن را داشته باشیم. اما اگر چیزی بتواند به هیچ تبدیل شود، آیا "هیچ" نیز نمی تواند باعث تولد "چیز" شود؟ یا به قول مذهبی ها چرا به جای هیچ، چیزی وجود دارد؟ ما اینجا احتمالا مهمترین درسمان را از خواندن کتاب لاورنس کراوس می گیریم. نه تنها فیزیک به ما می گوید که "چیز" می تواند از "هیچ چیز" بوجود آید، فراتر از آن به گفته
کراوس، "هیچ چیز" ناپایدار است: "چیز" تقریبا همواره محکوم به بوجود آمدن از هیچ است.
"ریچارد داوکینز در قسمت پایانی کتاب جهانی از عدم لاورنس کراوس"
🆔 @abarnoakhtar