شکی نیست که وقتی گستاخی به تو اهانت می‌کند با خود می گویی چه بهتر می بود اگر از تو ستایش می‌کرد، و به ویژه وقتی از زنی که دوست می‌داری خیانت می‌بینی چقدر آرزو می کنی که کاش چنین نبود! اما در این صورت, حس توهین و خیانت دیدگی برایت سرزمین هایی ناشناخته باقی می‌ماند، در حالی که کشف‌شان، هر چقدر هم که برای آدم دردناک باشد برای نویسنده گرانبهاست. از همین رو بدسگالان و حق ناشناسان به‌رغم نویسنده و به رغم خودشان در اثر او حضور دارند.......در هر اثر هنری می‌توان کسانی را که هنرمند از همه بیشتر از ایشان نفرت داشته و افسوس، زنانی را هم که او بیش از همه دوست می‌داشته بازشناخت. تنها کاری که این زنان کرده‌اند این بوده که درست در زمانی که نویسنده را به رغم میل خودش، بیش از همه رنج می‌داده‌اند مدل او بوده‌اند. زمانی که آلبرتین را دوست می‌داشتم خوب می‌دانستم که او دوستم ندارد، و مجبور شده بودم به همین رضا بدهم که او فقط نشانم دهد که احساس درد و عشق، و در آغاز آشنایی مان حتی احساس شادمانی، چه مفهومی دارد...





( در جستجوی زمان از دست رفته | نویسنده: مارسل پروست | ترجمه: مهدی سحابی؛ نشر مرکز)
@renaissancetranslate