⭕️ معدن‌کاوی در حریم آثار تاریخی؛ میراث شش هزارسالهٔ کوه ایوب در معرض خطر
📌 شواهد شناسایی‌شده در محدودهٔ کوهستانی فالونک دوره‌ای طولانی از تاریخ استقرار انسان، از هزاره چهارم پیش از میلاد تا دوران اسلامی را در برمی‌گیرند
♦️ تخریب و نابودی آثار تاریخی در ایران طی بیش از چهار دهه گذشته به روندی سازمان‌یافته و هدفمند تبدیل شده است. گاه مرمت به بهانه‌ای برای از میان بردن لایه‌های اصیل و تاریخی بناها تبدیل می‌شود، گاه مسئولان ارزش تاریخی و فرهنگی آثار را انکار می‌کنند و گاه با کاهش یا قطع بودجه‌های نگهداری و حفاظت، زمینهٔ فرسایش و تخریب تدریجی آن‌ها فراهم می‌شود. در این میان، صدور مجوزهای معدن‌کاوی در عرصه و حریم آثار تاریخی نیز به یکی از تهدیدهای جدی میراث فرهنگی ایران تبدیل شده است؛ فعالیت‌هایی که با تخریب کوه‌ها، نابودی پوشش گیاهی، تغییر چشم‌اندازهای تاریخی و آسیب به محوطه‌های باستانی، علاوه بر پیامدهای زیست‌محیطی گسترده، بخشی از میراث چند هزارسالهٔ ایران را نیز در معرض نابودی قرار می‌دهند.
در یکی از تازه‌ترین موارد، فعالان میراث فرهنگی هشدار داده‌اند که مجموعه‌ای از آثار باستانی متعلق به دوره‌های پیش از تاریخ، هخامنشی و پساهخامنشی در محدودهٔ کوهستانی فالونک در شهرستان مرودشت استان فارس، بار دیگر با تهدید فعالیت‌های معدنی مواجه شده‌اند. این در حالی است که ادارهٔ کل صنعت، معدن و تجارت استان فارس سال گذشته اعلام کرد برای فعالیت معدنی در محدودهٔ تاریخی فالونک هیچ مجوز معتبری وجود ندارد و درخواست پیشین اکتشاف نیز ابطال شده است. با وجود این، گزارش‌های تازه از احتمال واگذاری دوبارهٔ این محدوده برای اکتشاف معدن حکایت دارند.
کوه ایوب و محدوده کوهستانی چله‌سبز، معروف به فالونک، در منطقه‌ای قرار دارند که علاوه بر پوشش گیاهی و چشم‌اندازهای طبیعی، مجموعه‌ای از آثار باستانی متعلق به دوره‌های مختلف تاریخی را در خود جای داده است. بررسی‌های باستان‌شناختی از وجود آثاری با قدمت حدود شش هزار سال در این منطقه حکایت دارند. گورهای باستانی، نقوش صخره‌ای، بقایای استقرارهای انسانی، قنات‌های تاریخی و گوردخمه‌های منسوب به دوره‌های هخامنشی و پساهخامنشی، بخشی از میراث تاریخی این محدوده‌اند.
🖊 ایندیپندنت فارسی
بیشتر بخوانید...
@indypersian
📌 شواهد شناسایی‌شده در محدودهٔ کوهستانی فالونک دوره‌ای طولانی از تاریخ استقرار انسان، از هزاره چهارم پیش از میلاد تا دوران اسلامی را در برمی‌گیرند
♦️ تخریب و نابودی آثار تاریخی در ایران طی بیش از چهار دهه گذشته به روندی سازمان‌یافته و هدفمند تبدیل شده است. گاه مرمت به بهانه‌ای برای از میان بردن لایه‌های اصیل و تاریخی بناها تبدیل می‌شود، گاه مسئولان ارزش تاریخی و فرهنگی آثار را انکار می‌کنند و گاه با کاهش یا قطع بودجه‌های نگهداری و حفاظت، زمینهٔ فرسایش و تخریب تدریجی آن‌ها فراهم می‌شود. در این میان، صدور مجوزهای معدن‌کاوی در عرصه و حریم آثار تاریخی نیز به یکی از تهدیدهای جدی میراث فرهنگی ایران تبدیل شده است؛ فعالیت‌هایی که با تخریب کوه‌ها، نابودی پوشش گیاهی، تغییر چشم‌اندازهای تاریخی و آسیب به محوطه‌های باستانی، علاوه بر پیامدهای زیست‌محیطی گسترده، بخشی از میراث چند هزارسالهٔ ایران را نیز در معرض نابودی قرار می‌دهند.
در یکی از تازه‌ترین موارد، فعالان میراث فرهنگی هشدار داده‌اند که مجموعه‌ای از آثار باستانی متعلق به دوره‌های پیش از تاریخ، هخامنشی و پساهخامنشی در محدودهٔ کوهستانی فالونک در شهرستان مرودشت استان فارس، بار دیگر با تهدید فعالیت‌های معدنی مواجه شده‌اند. این در حالی است که ادارهٔ کل صنعت، معدن و تجارت استان فارس سال گذشته اعلام کرد برای فعالیت معدنی در محدودهٔ تاریخی فالونک هیچ مجوز معتبری وجود ندارد و درخواست پیشین اکتشاف نیز ابطال شده است. با وجود این، گزارش‌های تازه از احتمال واگذاری دوبارهٔ این محدوده برای اکتشاف معدن حکایت دارند.
کوه ایوب و محدوده کوهستانی چله‌سبز، معروف به فالونک، در منطقه‌ای قرار دارند که علاوه بر پوشش گیاهی و چشم‌اندازهای طبیعی، مجموعه‌ای از آثار باستانی متعلق به دوره‌های مختلف تاریخی را در خود جای داده است. بررسی‌های باستان‌شناختی از وجود آثاری با قدمت حدود شش هزار سال در این منطقه حکایت دارند. گورهای باستانی، نقوش صخره‌ای، بقایای استقرارهای انسانی، قنات‌های تاریخی و گوردخمه‌های منسوب به دوره‌های هخامنشی و پساهخامنشی، بخشی از میراث تاریخی این محدوده‌اند.
🖊 ایندیپندنت فارسی
بیشتر بخوانید...
@indypersian
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment