بعد کارهای آستان قدس رضوی را عرض کردم. نقشۀ کاخ ملک آباد را که می خواستم برای شاهنشاه بسازم، رد کردند. فرمودند: کاخ می خواهم چه کنم؟ منزل ساده بسازید. راجع به مذاکراتی که با سفیر آمریکا در مورد سه پایۀ اصلی حکومت ایران کردم که شیعه و زبان فارسی و سلطنت است، شاهنشاه فرمودند: ولی متأسفانه شیعه ها پفیوز هستند. در عراق کاری از پیش نمی برند، در لبنان هم همینطور و در ایران هم هرچه توده ای داشتیم از بین شیعه هاست، در صورتی که بین اهل تسنن کمتر هستندبین زرتشتی ها هیچ، حتی تاکنون بین بهایی ها هم یک توده ای پیدا نشده. عرض کردم: تعداد را شاهنشاه در نظر بگیرید، معلوم است از عدۀ زیاد، بالأخره چند نفر منحرف پیدا می شود. ولی در عراق و سوریه و لبنان چه عثمانیها و چه انگلیسها و فرانسوی ها دائماً سنی ها را تقویت می کردند که اختلاف بین کشورها و ایران باقی بماند. فرمودند: این درست است، پس چرا در لبنان وقتی قرار شد از هر ملیّتی یک نفر مسئول(رئیس کشور، رئیس دولت و رئیس مجلس) تعیین بشود، باز شیعه ها کاری از پیش نبردند. عرض کردم: متفرّق بودند. فرمودند: حالا هم که صدر آمده و اول ما او را تقویت کردیم، بعد تو سرخ از کار درآمد و آدم دورویی شد. دیگر عرضی نکردم، ولی عرض کردم: به هر حال این هفتاد ملیون آدم اطراف که شیعه هستند شاهنشاه را شاه خود می دانند و این مسئله ی کوچکی نیست. فرمودند: این صحیح است.