۱- این چندصدنفری که در آبان جا‌نشان را از دست داده‌اند، نمرده‌اند، کشته شده‌اند. نه در یک نزاع خیابانی، بلکه در یک اعتراض سیاسی. نه به دست عوامل ناشناس، که به دست حکومت. آنها سقوط حکومت را میخواستند و به همین دلیل کشته شدند. این است که مرگشان یک مرگ عادی نیست، مساله‌ای عمومی‌ست.
‏۲- در مواجه با چنین خواستی و چنین پاسخی دوگانه‌ای شکل می‌گیرد، اگر شما خواهان سقوط حکومت‌ هستید، جای شما در کنار قربانیان است، آنچه برآنها گذشته ممکن است سرنوشت شما هم باشد، و اگر به هر دلیل، استمرار حکومت را به صلاح می‌دانید، خون این جانباختگان هزینه انتخاب سیاسی شماست.
‏۳- در دوگانه قربانیان و جلادان، میانه‌ای وجود ندارد. دست‌های همه آنهایی که حتی منتقد این حکومت‌ هستند، اما سقوطش را به هر دلیل نمی‌خواهند هم به این خون آغشته است. دلایل آنها ظاهرا مهمتر از خون قربانیانی‌ست که جوانی یا سفره‌های خالی‌شان امکان انتظار بیشتر را از آنها گرفته بود.

Bamdad
____
@ajibzad

Comments

Be the first to add a comment