مجلس ضامن نارنجکی را کشیده که بهطور قطع، ترکشهای آن دولت و حکومت را نشانه گرفته است. مشکلات معیشتی، فقر، گرانی، عطش بیآبی، مرگومیر کرونا و ناامیدی، مردم را مستاصل کرده است.
شاید مردم فقر و گرانی و اینهمه فشار را تحمل کنند، به امید روزهای بهتری که آقای رئیسی وعده داده است؛ اما قطعا هیچکس تحقیر را تحمل نمیکند.
طرح مجلس تحقیر ملت است. صغیر فرض کردن آنهاست، بیاحترامی به مردم است. تحمیل و زورگویی بیحدومرز است. دسترسی آزاد به اطلاعات حق هر انسانی است.
اما از همه اینها که بگذریم، طرح مجلس یک اعتراف است. اعتراف به شکست همه پروژههای فرهنگی و اجتماعی که طی این چهل سال با هزینههای سنگین اجرا شده است.
نه توانستند جوانان و نوجوانانی در طراز ادعاهای خود تربیت کنند، نه توانستند زیست مومنانه و مبتنی بر ارزشهای خود ارائه دهند، نه توانستند الگوی یک حکومت سالم دینی ارائه کنند، نه نظم مطلوب سیاسی بهوجود آوردند، نه سامان و سازمان اقتصادی مناسبی رقم زدند.
اکنون درمانده شدهاند و میخواهند با اخلال در فضای مجازی، نبض تحولات جامعه را کنترل کنند. اما نمیتوانند؛ چون نمیشود و اینبار هم شکست میخورند.
ولی این شکست ممکن است فاجعه به بار آورد. کشیدن کبریت بر انبار کاه، شعلهور شدن آتشی است که تر و خشک را خواهد سوزاند...